Mijn plannen om op de Camino Mozarabe te pelgrimeren heb ik moeten opbergen. Voortschrijdend inzicht heeft hiervoor de aanzet gegeven. Enerzijds baren de hoge temperaturen daar helemaal in 't Zuiden van Spanje me zorgen. Temperaturen in Andalusië tegen de 40°C zijn daar in september helemaal geen uitzondering. Anderzijds zou een afwezigheid van 2 maanden niet meer te verantwoorden zijn bij het thuisfront. Niet dat het me niet gegund wordt, integendeel maar de zorg voor de wederhelft is er ook nog. Die zorg kan ik zolang niet uitbesteden aan de kroost. Bovendien zijn er bij mezelf weer enkele jaren bijgekomen en bijgevolg heeft de fysiek daar geen vooruitgang bij geboekt. Hier en daar is de sleet voelbaar.
Redenen te over om de plannen te wijzigen. Ik zal nu in Porto starten en de kustroute proberen te volgen. Als lijf en leden dit met verve kunnen bolwerken en het thuisfront geen terugkomst opeist dan reis ik af naar Oviedo en daag daar de Camino Primitivo uit. Een zware klepper dwars door het Cantabrisch gebergte met de majestueuze Picos d' Europe die ik in m'n jongere jaren met de motor verkende. Toch zal ik rekening moeten houden met alle omstandigheden en m'n mogelijkheden om deze tocht te kunnen volbrengen. Het het gezond verstand moet primeren in de te maken keuzes of beslissingen. Que sera sera ! We zien wel !
Wat is m'n beweegreden voor m'n nieuwe tocht ? Ik kom er zo dadelijk op terug. Op de Camino del Norte (2022) maakte ik kennis met Nicky uit Nieuw Zeeland. Het was op de etappe tussen Luarca en Navia. Ik haal even m'n dagverslag uit m'n blog te boven ....
In dat restaurant dook Nicky uit Nieuw Zeeland op aan m'n tafel. Eerder in de dag tijdens het stappen zette ik me even neer op een bank om te schoven. Nicky had daar eerder al plaats genomen. Het kwam tot een babbeltje. Ze kon geen beweegreden vinden waarom ze een camino liep. Toen ze mij naar mijn motief vroeg zei ik dat m'n motief op m'n eerste camino 'dankbaarheid' was. Dankbaar omdat ik zulke prachtige kinderen en echtgenote heb. Dankbaar omdat we gespaard zijn gebleven van miserie en ongelukken. Dat is een mooie insteek zo oordeelde ze. Soit, iets later vertrok ze. Buon Camino Nicky.
En dan deze avond in het restaurant verscheen ze ineens aan mijn tafel. "You made my day, Jan. I especially come to thank you. You gave me the words I were searching for. Your words kept on twisting my mind since I left you on that bench. That's the reason why I walk. I just couldn't find the words. Thank you so much ".
Het motief dat ik toen aanhaalde geldt nog steeds. Laat me er dan nu een extra dimensie aan geven. Toen blikte ik terug op het verleden. Nu komt de toekomst aan bod. Ondertussen zijn er kleinkinderen bijgekomen en die wil ik nu betrekken in misschien wel m'n laatste pelgrimstocht. M'n motief is hoop. Ik hoop dat ze een mooi leven kunnen opbouwen en gespaard zullen blijven van tegenslagen. Die hoop zou ik willen uitspreken onder een zwierende botafumeira in de kathedraal van Santiago. Fingers crossed !