Naar huis- Fin del Camino

De Camino Portugués de la Costa / Littoral in vogelvlucht

Zaterdagmorgen was iedereen in de herberg om 4u wakker. Het brandalarm begon ineens te loeien.  Iedereen moest buiten. Een heel vroege vogel die reeds onder de douche stond stond daar buiten met enkel een handdoek rond zijn middel. Ik denk dat hij het wat frisjes vond. Van slapen kwam er niet veel meer in huis. Rustig aan naar 9u uitgekeken om te vertrekken naar het busstation. Na een uurtje stappen was ik daar al. Beetje vreemd wel hoe alles op korte tijd veranderd is om met een zeker gevoel op reis te kunnen gaan. Neem nu die flix bussen met de app. Dat gesukkel met een verplaatsing regelen is maar éénmalig. Eens je verplaatsing vastligt wordt je snel op de hoogte gebracht van wijzigingen nadien. Das gemakkelijk. Instappen in de bus met QR codes. 

Om 11u20 vertrok de bus. Om 8u 's anderendaags stond ik in het busstation Quai de Bercy in Parijs. Regelmatig hield de bus een stop van een kwartiertje. Slapen doe je maar halfsegat op zo n' bus maar goed. Wat ik fijn vond was dat die bus m'n hele camino del norte in omgekeerde volgorde in herinnering bracht. De bergen, de kliffen, flarden kust en het Baskenland. Ik had het geluk van aan het raampje te zitten. Het werd wat krap om de slaap te vatten temeer omdat er voor mij 2 heel jonge dames met een hoog egocentrisch gehalte hun rugleuning helemaal plat legden en dat die leuning bijna op mijn schoot lag. Toen ik hen er na een hele poos er op wees was het met merkbare tegenzin dat ze de rugleuning wat minder plat legden.

In het busstation van Parijs moest ik een anderhalf uurtje wachten op een aansluiting naar Brussel. Ineens klonk er alarm. Iedereen werd gevraagd om zich naar de dichtsbijzijnde uitgang te begeven. Uit wat er werd omgeroepen kon ik het woordje 'homicide' oppikken. Moord met andere woorden. Eigenlijk heb ik er niks van gemerkt. Parijs - Brussel, een 5-tal uurtjes verliep vlot. In Brussel Zuid de trein op en in Beveren nog een 5-tal paaltjes te voet naar huis. 

Een hele onderneming hoor !. De Camino is over nu. 

Fotokes

In Santiago

Vandaag werden er geen hoge toppen gescheerd.  Om 9u vloog iedereen hier buiten in de herberg. Er moet gepoetst worden. Eerste werk was mijn Compostela gaan halen. Vroeger ging je naar het pelgrimsofficie en daar werd manueel je Compostela geschreven. Nu moet je eerst online een QR code opvragen. Het lukte me wel maar de vragen waren allemaal in 't Spaans. Dan maar zo geprobeerd met ter plaatse te gaan.  Eerlijk gezegd, het ging vlot. De begeleider loodste je naar een PC waar je een talenkeuze had. Een printer drukte de QR code voor je af. Die werd ingescand door een medewerker en op een scherm verscheen dan aan welk loket je terecht kon. 16 loketten telde het bureau ! Onvoorstelbaar wat een toename. Op 24 september reikte het Oficina de Acogida al Peregrino 3306 Compostela's uit! Op nog geen kwartier had ik m'n Compostela. 

Een bezoekje aan het huis van de Lage Landen kon ik niet nalaten. Ik heb er een hele babbel kunnen doen met Judith van het Nederlandse Genootschap. Ik moest iets in het dagboek schrijven. Afwisselend zijn het Vlaamse of Nederlandse vrijwilligers die daar dienst doen. Per dag ontvangt ze tussen de 10 en 15 nederlandstalige pelgrims. Ze durfde het bijna niet uitspreken maar ze ergerde zich ook mateloos aan de negatieve ontwikkelingen op de pelgrimswegen. Toffe madam, ik heb wel een uur binnen gezeten bij die sympathieke dame. Kommeke koffie etc....

Volgend stap was een terraske. Ook weeral een babbelmoment. Deze keer met Greg en Natacha uit Australië. Die Greg wist zelfs van het bestaan van het Pieterpad in NL af. Zijn grootouders kwamen uit Nederlands Limburg.

Dan even wat souvenuertjes gesprokkeld en daarna een etentje geregeld met pulpo en pimientos de Padron. En jawel, er zat er een hete bij. Ik kreeg het allemaal niet op. Zulke grote porties krijg je hier voorgeschoteld. 

Nu ga ik de boeken sluiten. Rugzak is gepakt, morgen teen ik naar de reisbus. Ben benieuwd !

Fotokes

Van Padròn naar Santiago de Compostela

Na wat inkopen gisterenavond heb ik het rustig gehouden. Op de terugweg van de supermarkt een pintje gedronken op een terraske met Felipe, m'n roommate.  130 kg schat ik zijn gewicht. Samen met zijn maat Juan, een dubbele meter en één en al knoken lopen ze ook de Portugués. Ze wonen allebei in SdC en vonden het beschamend dat ze als inwoner van, nog geen camino hadden gelopen. 2 pintjes en weg. In de keuken van de herberg heb ik m'n Spaanse omelet opgewarmd. 2 Italianen hadden eerder in de keuken Bolognaisesaus gemaakt en ik dacht dat ze al gegeten hadden. Hun saus stond nog op het aanrecht. Ik heb er een paar flinke scheppen van op m'n omelet gekieperd. Bleek later dat ze nog niet gegeten hadden maar de saus al wel gemaakt hadden. Ik hoop dat ik hun niet al te wreed ontgriefd heb 🤔.

Vroeg in bed want er stonden 30km op het programma. 27km naar SdC en dan nog 2,5 km naar de herberg. Die ligt nu wel heel ver van de kathedraal. Daar heb ik bij het reserveren geen erg in gehad. Bijna 3 kwartier wandelen is het tot het centrum. 

De wandeling was vrij pittig. 45000 stappen, 32km staat er op mijne kilometriek vandaag.  En dat is er éne die ge niet kunt terugdraaien. Santiago ligt ook op een hoogte, een 500 hoogtemeters. Het gaat echter geleidelijk aan omhoog. Steile stukjes zijn uitzondering. Veel verharde weg maar toch ook mooie stukjes door bosgebied. Bij 26°C viel het best mee. 

Bij aankomst op de Plaza del Obradoiro was er ontzaglijk veel volk. Nauwelijks een plaatske te vinden om m'n rugzak neer te plaveien. Er was nog een plaatske naast een nogal assertieve dame. Ik overwoog daardoor om nog wat door te stappen. Zojuist had ze een Amerikaanse dame die haar 'Where are you from'  nogal kordaat geantwoord met een tegenvraag 'Why do you ask me ?'. Ik had het nog juist gehoord. Lap, dat zag er een kwaaie uit. Toch niet, ze was ook pelgrimme met meerdere tochten op haar palmares. Zojuist had ze de Primitivo gelopen en ook daar vond ze niet meer dat waar ze net zoals ik naar op zoek was. Andrea was haar naam en kwam uit Oostenrijk. Jammer dat de tocht afgelopen is, we hadden elkaar eerder moeten ontmoeten zei ze nog. Zij heeft m'n fotoke getrokken aan de kathedraal. Toffe madam. Ze zijn er wel op de camino maar je krijgt de kans niet meer om ze te ontdekken.

Verdorie 't wordt al donker buiten. Ik zit hier in de parochiale herberg. Een groot spel waar veel jongeren verblijven.  Bij het inschrijven vroeg de vrijwilliger van dienst aan de receptie, 't was alleszins geen verplichting, om een bijdrage voor de voedselbank te leveren. Ja dan kan je niet anders dan je portemonnee bovenhalen. 't Is immers voor het goede doel. Ook deze herberg staat voor de ganse maand volgeboekt.

Zojuist krijg ik bericht van Liliane waarmee ik in Afife was. Zij keerde terug vandaag naar huis in Vorst Kempen. Ook zij leverde vandaag strijd met de digitale wereld in de luchthaven. Ze schreef me :  "Ja Jan het is toch een gedoe he. Ik heb vandaag ook wat gesakkerd. Poortjes die niet opengaan in de luchthaven. Een gepast ticket uit zo een machine halen... wat was het vroeger toch simpel en aangenamer als je je gewoon kon wenden tot een mens van vlees en bloed ". M'n ticketten voor de flix bus waren niet voorzien van een QR code. Bij het inchecken scant de chauffeur die code.  Eerst  zou ik AI vragen of je zonder code kunt inchecken. Die robot antwoordde : Best de flix app installeren. Dat lukte dan weer niet zonder update van m'n Android. ... hart vasthouden dat die lukt... Leve de vooruitgang. Ben er een uur mee bezig geweest !

Morgen ga ik m'n Compostela halen en daarna m'n vertrouwde plekjes nog eens opzoeken. Een aandenken voor de kleinkinderen ... ik zie wel.

Schluss nu

Fotokes

Van Villanueva de Arouso naar Padron

Gisterenavond liep ik nog den Joe met zijn Indonesische Addis tegen het lijf hier in de albergue. Hij had gefoeterd en een taxi genomen zo bekende hij. Hij was te moe geworden. Hij ging op zoek naar een vegetarisch restaurantje. Daar kon ik hem helaas niet bij helpen en ik, ik ging op zoek naar een normalere eettent. Die vond ik vlakbij de aanlegsteiger van de translatioboten. Voor dat vegetarische bedank ik voorlopig. Ik wipte daar binnen en vroeg om een sandwichke. Kwamen ze daar af met een joekel van een baksel belegd met spek, ham, tomaten, fonduekaas, witte ajuin, een half kieken en salade. Een koolschup zou hierbij als bestek niet misstaan. Soit, ze doen hier hun best om niet gierig over te komen maar voor mij ... ik kreeg het niet helemaal op. 

In 't laat kreeg ik nog een bemoedigend appje van Lynn uit Colorado, m"n pelgrimsmaatje van het eerste uur. Zij was in Barcelona en deelde haar genoegen dat we beiden in Spanje zaten. Ze stuurde me een foto van de Torre Glóries, verlicht met honderdduizenden gekleurde ledlichtjes. Blauw deze keer. Jammer dat er geen ontmoeting kon volgen want vandaag vloog ze terug naar Philadephia. Ik vrees dat de opportuniteiten voor het  smeden van zulke fijne vriendschappen nu stukken moeilijker is geworden. De gewijzigde setting rond het begrip van pelgrimeren heeft dit mijn inziens bewerkstelligd. Her merendeel van de mensen op een camino zijn nu vooral met zichzelf en hun comfort bezig. De onderlinge aanspreekbaarheid vervaagt, de contacten blijven oppervlakkig en voelbaar afstandelijk. Dan wordt het een stuk moeilijker wanneer je voor jezelf het sociale contact als het hoofdingrediënt van een camino beschouwt. 

Naar Padron vandaag met de boot ! En inderdaad zoonlief, jawel, daar in Padron staat de wieg van die ontzettend lekkere pepertjes. De Pimientos de Padrón.  Deze pepertjes zijn zeer mild van scherpte. Nochthans zou 1 op de 10 pepertjes serieus hot zijn. Ikzelf heb er nog nooit zo ééntje tegengekomen maar Annie, m'n gastvrouw in Afife daar in Portugal enkele dagen terug kon me hierin tegenspreken. Een bekend gezegde over deze pepertjes in Spanje is: "Unos pican y otros no".  Vertaald : Sommige zijn heet en sommige niet. Dit omdat je van tevoren nooit weet of een pepertje mild of heel pikant is. Daarom worden ze in Spanje ook wel eens Spaanse roulette genoemd. 

Aan de pier  nog gauw een koffie americano met een kingsize croissant voor ontbijt genomen en dan naar de kade. Om 11 vertrok de boot met enige vertraging vanwege het tij richting Padron. Deze boten varen over de Ría de Arousa en de rivier de Ulla vanaf Vilanova de Arousa naar Pontecesures (vlakbij Padrón). Dit is de zogeheten Ruta Traslatio, de maritieme route die de reis van het stoffelijk overschot van de apostel Jakobus nabootst. Dit is de  enige maritieme kruiswegstation ter wereld. Ik had me meer voorgesteld van het reisje. De boot bood plaats voor een 20-tal personen. We zaten zoals sardienen in een dozeke. Bovendien zorgde het opspattende boegwater voor met druppels beslagen ruiten. Sommige fotos zijn dan ook niet zo geslaagd.

Bert uit Groningen en Gert met Miriam uit Zwolle zaten ook op de boot. Bert rekende met zijn Garmin horloge uit aan welke snelheid de boot vaarde. 29,7 km/u. 1u20' was hij onderweg. Na het aanmeren nam ik afscheid van Gert en Miriam en stapte voort met den Bert. Niet voor lang wan na hooguit 1000 meter kwam ik al aan m'n herberg. Bert moest nog een 12-tal kilometers afmalen dankzij het op maat gemaakt wandelschema. Ik had beter ook voorbij Padron geboekt. Op m'n vorige Portugués Central bedroeg de afstand 28km. Ik had toen afspraak met Els uit Dordrecht aan de kathedraal in SdC. Uit m'n blogverslag uit 2019 vermeldde ik dat ik me vergeleek met een prijsduif die op weduwschap de halve fond vloog.  Op 6u tijd was ik in SdC. Zij kwam met de fiets vanuit Madrid. Ik denk dat Els er deze keer niet meer zal staan 😄.

Het is weer warm vandaag. De hittegolf is nog niet verdwenen. 34°C zegt de thermometer. Maar het is alleszins plezanter de zon te zien dan grijze wolken en regen. Ik heb echt heel veel geluk gehad. 

Zo, mijn wasmachine is bijna gedaan, de was ophangen, een supermarktje opzoeken en tot slot een stapje zetten in Padron. Misschien liggen er vanavond wel Piementos de Padrón op m'n telloorke.

Zo tot hier voor vandaag. 

Fotokes

Van A Armenteira naar Villanueva de Arousa

Awel mijn pijp is uit ! Zojuist nog calamares met een 1906 gaan bunkeren daar in het restaurant over het klooster en ik kan er weer tegen. Morgen zal het stapplan wel meevallen want maar hooguit 23 paaltjes en 100 hoogtemeters. Toch wil ik vroeg de piste in. Zoals vandaag maar om 6 uur toekomen beperkt je plannen. 

Ik heb touch ! Allez dat is wat overdreven maar het is de eerste dame die spontaan een babbel met me begint. Een dame van rond de 50, ze heet Valentina en komt uit het oorlogsgebied in Oekraïne.  Samen met haar kinderen is ze kunnen vluchten voor het oorlogsgeweld en werden ze opgevangen in gastlanden. Haar zonen in Polen, de dochter in Nederland en zijzelf in Finland. Het is onvoorstelbaar hoe je wereld wordt omgekeerd door een gefrustreerde ex-Sovjet met ouderwetse imperialistische ambities. Ze was nog bij de gelukkigen en is er dankbaar voor. Haar grote angst is deze voor het onbekende wanneer de oorlog gedaan is en haar zonen terugkeren. Ze zullen berecht worden als dienstweigeraars en dat staat ginder gelijk aan landverraad . Maar goed, er zijn leukere dingen maar the point is dat de meesten het allemaal een ver van m'n bed show vinden.

Om 7u30 appel aan bed, noodgedwongen, de dames op de kamer waren al vertrokken. 8u30 werd het voor mij. 

De eerste 3 kilometers gingen bergaf over een pad waar wanneer je niet oplette je nek brak. Als tegenprestatie leverde pad  een tot de verbeelding sprekend decor op. Watervalletjes, luchtwortels, gigantische keien waar je over moest klauteren, stukken waar je je aan wortels naar beneden moest laten zakken, waterpoelen, smalle richels die naast een klaterend beekje slingerden. Broussetoestanden ... ik denk er wel 2 uur over gedaan te hebben. Stilletjes hoopte ik dat dit pad ten einde liep maar telkens kreeg je weer een hoop keien gepresenteerd waarlangs je enkele meters naar beneden moest klauteren. Met zo'n rugzak op je ketel grenst dit aan stuntwerk. De paden daarna waren vlak maar ook vol van variëteit. De fotokes spreken boekdelen. Zo fascinerend mooi. Uiteindelijk werden het toch weeral 27 km's in plaats van 23. Op zo'n pelgrimsweg is flexibiliteit een must. 😊

Het werd weer, en is nog steeds, heet vandaag. 36°C. Een beetje wind af en toe komende uit de baai van Arousa maakte de temperatuur wat draaglijker. 

Joe uit Cornwall, een 75'er, en Addis zijn 40 jaar jongere partner uit Indonesië kwam ik vandaag weer tegen. Een goeie babbel gehad. Het feit dat ze in Engeland links rijden komt uit de tijd van de ridders beweert hij. Met je zwaard in de rechterhand moest je wel links je tegenstrever tegemoet rijden wilde je deze een tik kunnen geven. Zo was zijn uitleg en gesticulerend gaf hij een demonstratie ten beste. Dan vond hij daarna mijn uitleg interessanter. Koetsiers reden links in de straten anders mepten ze de voetgangers op het voetpad een ongeluk met hun zweep. Hij kon er niet van over. Joe had het gisteren lastig gehad met zijn hart. Die hittegolf en dat constante klimwerk baarde hem zorgen. Mij ook want gisteren zag hij er maar belabberd uit. Vandaag zag hij er stukken beter uit.

Onderweg Bert uit Groningen tegengekomen. Hij zocht de schaduw op van een kapelletje. Bert heeft mijn ouderdom. Elk jaar trekt hij op camino met één van zijn 4 kinderen en werkt via een reisbureau. Bagagedienst, taxi's naar het hotel als dit wat ver van het pad ligt, veerdienst, reservaties, vluchten, alles erop en eraan. Ik durfde niet vragen hoeveel dit hem gekost heeft. 3km voor Arouso buigde hij af naar zijn hotel. Hij neemt morgen ook het bootje naar Padron dan zie ik hem weer. Hij rekent op een longue matinée aangezien de boot om 10u20 vertrekt maar dan moet hij toch nog eerst een ferm stuk stappen tenzij een taxi hem ophaalt en naar de pier van afvaart brengt.

Dat boottochtje zou de legende omtrent de Translatio wat kleur moeten geven. Ik tik het hier even uit. 

De Legende van de Translatio

Volgens de christelijke traditie werd de apostel Jacobus in het jaar 44 n.Chr. in Jeruzalem onthoofd op bevel van koning Herodes Agrippa I. Omdat hij destijds ook in Spanje had gepredikt, wilden zijn volgelingen hem daar zijn laatste rustplaats geven. 

Twee van zijn discipelen, Athanasius en Theodorus, legden zijn stoffelijk overschot in een stenen boot zonder roer of zeil. Geleid door een engel dreef de boot op miraculeuze wijze de Middellandse Zee over en de Atlantische Oceaan op, om uiteindelijk aan te spoelen aan de kust van Galicië (Noordwest-Spanje) via de rivier de Ulla. 

Zijn leerlingen gingen aan wal en begroeven het lichaam landinwaarts op een geheime locatie (de berg Libredón). Eeuwenlang raakte het graf in vergetelheid, totdat in het jaar 813 de kluizenaar Pelayo door een heldere ster naar de exacte plek werd geleid. Hier werd vervolgens de kathedraal van Santiago de Compostela gebouwd

Zo, morgen wordt het bootjevaren naar Padron. Vandaar de laatste etappe naar SdC en dat is voor donderdag !

Ik ga nu Arouso verkennen en een hapje zoeken om te eten !  De beach bars en restaurantjes zien er alleszins aanlokkelijk uit. !

Fotokes later

Van A Armenteira naar Villanueva de Arouso

Van Pontevedra naar A Armenteira

2 pintjes in een sjieke horecazaak en als tegengewicht voor m'n decadente keuze ne kebab bij den Turk van 8€ en mijn avond was gevuld. Ik zit te voet veel te ver af van het centrum om me aan sightseeing over te laten. Morgen krijg ik nog de mogelijkheid en dan zie ik wel.

In de slaapzaal ligt er hier ne fameuze snurker. Deze namiddag pakte die mooie slaper een dutje en inderdaad, de decibels schoten de lucht in. Ik vrees dat dat madammeke in het stapelbed naast mij van zich gaat laten horen.  Daarstraks lag ze te sukkelen met het hangslotje van haar locker. Even dacht ik dat haar valse nageltjes eraan gingen en stelde mijn hulp voor. Jawadde de ogen die ze trok waren een heruitgave van de blik van die Maleisische dames met die 'Wrong Jezus'. Trek uw plan dan met uw slot ! 'k Hoop dat ge het niet meer open krijgt ! Dat dacht ik op de moment maar hield wijselijk mijn mond. Geen scenes op een camino !

Morgen vertrekt mijne maat Staf een week op bosklassen. Ik heb hem even gebeld. Hij heeft een kamer voor hem alleen gekregen omdat hij slecht kan inslapen en daarmee heel de klas wakker houdt. Ik kreeg ook te horen dat thuis het gasvuur is ontploft. Dit is dan het druppeltje dat me doet besluiten om de primitivo uit te stellen naar een latere datum en na afloop van deze Portugués terug naar huis te keren. Uitstel is geen afstel maar nu heb ik een beetje de buik vol van de onvervulde verwachtingen op deze trip. Het is geen helende tocht geworden. Teveel gedoe terwijl loslaten eigenlijk de boodschap moet zijn op een camino. Dit lukte mij geenszins met al die reserveringen, de touregrinos, de platte commerce, de voor zich uitstarende deelnemers die je geen blik gunnen, de talrijke completos die ik te horen kreeg, de kleine rugzakjes en hopen bagage die op voorhand naar hostals en herbergen werden gebracht ... ik vond de ziel niet meer terug. Misschien volgend  jaar als de hype wat gemilderd is zal ik de draad terug opnemen. 

Morgen naar A Armenteira. 25km. Vroeg weg dus want de temperaturen piekten hier vandaag en gisteren vlot boven de 30°C. En dit blijft zo nog enkele dagen duren. 

En ik was vroeg weg, 8u, en toch nog maar om 6 uur toegekomen. Een loodzwaar tripke. Bijna 600 hoogtemeters, ik reken dat uit in Onze Lievevrouwetorens van 123 meter hoog. Dat is 5 keer naar boven en dit vandaag bij 34°C. Bovendien belde ik nog eerst bij 2 verkeerde herbergen aan. Een kleine 5km extra. Het werden er dus 30 🙂.

Mooie vergezichten op de baai van Pontevedra en in de bossen de geur van de Eucalyptusbomen. Die geur herinnerde me aan m'n prille jeugdjaren. Vele huismoeders beschikten nog niet over een wasmachine en gingen hun was doen bij wasserij Goossens in Berchem. In de snikhete strijkzaal walmde dezelfde geur in je neusgaten.

 Vandaag kennis gemaakt met Gina uit Keulen maar ze woont in Dublin. Samen wat gewandeld en in Poio een barreke aan de baai binnengestapt. Jammer dat ze daar geboekt had en ik afscheid moest nemen.  Ik had nog 10km op een calvarieberg te goed.

4 Amerikaanse zussen uit Utah trippelden ook dapper door. Ik vertelde van m'n ontmoeting met andere Amerikaans freuled en hun deal dat er over 'No Politics' zou gebabbeld worden. Alle 4 wilden ze hun president uit de weg ruimen bij wijze van spreken. 

Matti en Titi kwamen uit Hongarije en voelden zich een beetje bedrogen door de drukte die er heerste op deze camino. Er werd hen wat wijsgemaakt zo te horen. Matti zijn hele onderbeen is blauw getatoeëerd. Ik dacht dat hij zijn kous was vergeten uit te doen. Ik nam afscheid van hen een teende de gans andere richting uit naar m'n geboekte herberg. Dat bleek de verkeerde te zijn maar met dezelfde naam. Vandaar stuurde men me naar het monasterie, een klooster 1km verderop waar er ook pelgrims zitten en met dezelfde naam. Daar had er iemand geboekt met een in 't Spaans gelijkluidende naam als de mijne en bijna was ik me daar aan 't installeren toen de dame die me m'n bed toewees haar fout zag. Nog een hele dikke kilometer verder zat ik dan juist. Poepsjieke herberg. Een roommate liet zich ontvallen dat ze zich precies in de slaapkamer van een prinses bevond. Matti en Titi lopen hier ook rond

Hopla ik ga nu terug  naar dat klooster. Aan de overkant is er een restaurantje. Eens gaan verkennen zie ! Ik krijg honger stillekesaan. 

Fotokes

 

Van Arcade naar Pontevedra

Gisterenavond ben ik dan ingegaan op de aangeboden 'diner'. Het was żeker niet slecht maar een Belg is te veel verwend om de kookkunsten uit andere culturen naar waarde te schatten. 'Enjoy your meal' zei de oversympathieke barman. Als voorgerecht een mengeling van hamblokjes met gekookte aardappel- en wortelblokjes.  En hoofdgerecht was gekookte rijst met wat flinterdunne varkenslapjes met een lepeltje onbekende saus. Een pintje, een flan en een koffie. Voilà, dat was het. Er was veel volk en het personeel deed haar uiterste best om iedereen vlug te bedienen. Ze vlogen. 

Laurenzo was gisteren m'n roommate. Hij kwam uit Apulië in Italië. Jonge gast en pas afgestudeerd. Hij startte in Tui voor zijn 100km Compostela certificaat. Vriendelijke en behulpzame jongen die een beetje onwennig zijn eerste solo-avontuur begon. Die komt er wel.

M'n bed heeft standgehouden en die Letse dame was al vertrokken toen ik wakker werd. Ik ben laat wakker geworden eigenlijk. Het kon want er was maar een klein eindje te lopen vandaag.  Amper 15 paaltjes tot in Pontevedra. De poetsvrouw wervelde al door de slaapzalen om de lakens en kussenslopen op te halen. Daar in Pontevedra ben ik in 2019 al eens doorgelopen. Ik logeerde toen bij de witzusters. Ik herinner me m'n verbazing omdat die nonnekes daar sleurden met vuilbakken en dat er op hun habijt geen tikkeltje vuil te bespeuren viel. Smetteloos wit zoals hun veronderstelde ziel !

Omdat ik maar eerst rond 10u dacht te vertrekken had ik alle tijd om te ontbijten.  In het hele benedenverdiep wemelde het al van 'pelgrims' die er om een stempel kwamen vragen. Druk druk druk. Om 10u trok ik me ingang en buiten leek het een overrompeling van 'pelgrims'. Ze kwamen uit de riolen gekropen. In grote groepen laveerden de Amerikanen onder leiding van een gangmaker/gids op het Jacobspad. Iedereen moest schoon bijeen blijven. De eerste 10 km waren best pittig vanwege enkele steile klims door een bosgebied. Meestal ging het omhoog over dikke rotsblokken. Op zulke momenten ben je blij dat je bottienen aan hebt. Ook zie je nu al vele wandelaars met voorzichtige stapjes vooruit komen  alsof ze precies tussen eieren moeten lopen. Blaren en pijnlijke voeten zijn hier de boosdoeners. En dat kan verdorie zeer doen. Amy en Scott uit Seattle/Washington waarmee ik samen even op een rotsblok uitrustte deden een opmerkelijke uitspraak over deze onfortuinlijke stappers : 'People who have lost their legs or can no longer walk beg for blisters'. Daar kon ik enkel bevestigend op jaknikken. Dat ga ik onthouden. 

Onderweg aan een kapelletje stond er een groot kruisbeeld. Op een bank gezeten trok ik er een fotoke van. 2 dames uit Maleisië zaten naast me en op het moment dat ik het fotootje trok liet ik me ontvallen dat het de 'wrong Jezus' was. Ik moest hen uitleg geven wilde ik in hun ogen niet als een handlanger van Satan aanzien worden. Best dus dat ik wat uitleg gaf ! Deze Jezus had zijn hoofd gebogen naar de linkerschouder en volgens het christelijk protocol moet dat hoofd naar de rechterschouder neerhangen. De kant waar de goede moordenaar aan zijn kruis bengelde.  Tronen aan de rechterkant van de Vader verwijst ook nog naar de hemelse posittie van Jezus na zijn opstanding en hemelvaart. Dat laatste viel me nogal moeilijk uit te leggen in 't Engels maar ze namen toch genoegen met m'n uitleg.

De laatste kilometers waren min of meer vlak langs de baan en rond 3 uur kwam ik toe aan het Aloxa alberguehostal. Vriendelijk onthaal, geklooi met QR codes om in te checken maar ik ben binnengeraakt.  Ook dit etablissement is helemaal volgeboekt maar ik had gereserveerd. Ondertussen heb ik mijne was in een machine gestopt en die hangt nu te drogen. Seffens ga ik eens naar buiten op verkenningstocht. Dan sluit ik hier maar even af.

Fotokes