Waarschijnlijk m'n laatste ... Portugués de la Costa en de Primitivo

Mijn plannen om op de Camino Mozarabe te pelgrimeren heb ik moeten opbergen. Voortschrijdend inzicht heeft hiervoor de aanzet gegeven. Enerzijds baren de hoge temperaturen daar helemaal in 't Zuiden van Spanje me zorgen. Temperaturen in Andalusië tegen de 40°C zijn daar in september helemaal geen uitzondering. Anderzijds zou een afwezigheid van 2 maanden niet meer te verantwoorden zijn bij het thuisfront. Niet dat het me niet gegund wordt, integendeel maar de zorg voor de wederhelft is  er ook nog. Die zorg kan ik zolang niet uitbesteden aan de kroost. Bovendien zijn er bij mezelf weer enkele jaren bijgekomen en bijgevolg heeft de fysiek daar geen vooruitgang bij geboekt. Hier en daar is de sleet voelbaar.

Redenen te over om de plannen te wijzigen. Ik zal nu in Porto starten en de kustroute proberen te volgen. Als lijf en leden dit met verve kunnen bolwerken en het thuisfront geen terugkomst opeist dan reis ik af naar Oviedo en daag daar de Camino Primitivo uit. Een zware klepper dwars door het Cantabrisch gebergte met de majestueuze Picos d' Europe die ik in m'n jongere jaren met de motor verkende. Toch zal ik rekening moeten houden met alle omstandigheden en m'n mogelijkheden om deze tocht te kunnen volbrengen. Het gezond verstand moet primeren in de te maken keuzes of beslissingen. Que sera sera ! We zien wel ! 

Wat is m'n beweegreden voor m'n nieuwe tocht ? Ik kom er zo dadelijk op terug. Op de Camino del Norte (2022) maakte ik kennis met Nicky Mann uit Nieuw Zeeland. Het was op de etappe tussen Luarca en Navia. Ik haal ter verduidelijking even m'n dagverslag uit m'n blog te boven ....

In dat restaurant dook Nicky uit Nieuw Zeeland op aan m'n tafel. Eerder in de dag tijdens het stappen zette ik me even neer op een bank om te schoven. Nicky had daar eerder al plaats genomen. Het kwam tot een babbeltje. Ze kon geen beweegreden vinden waarom ze een camino liep. Toen ze mij naar mijn motief vroeg zei ik dat m'n motief op m'n eerste camino 'dankbaarheid' was. Dankbaar omdat ik zulke prachtige kinderen en echtgenote heb. Dankbaar omdat we gespaard zijn gebleven van miserie en ongelukken. Dat is een mooie insteek zo oordeelde ze. Soit, iets later vertrok ze. Buon Camino Nicky. En dan deze avond in het restaurant verscheen ze ineens aan mijn tafel. "You made my day, Jan. I especially come to thank you. You gave me the words I were searching for. Your words kept on twisting my mind since I left you on that bench. That's the reason why I walk. I just couldn't find the words. Thank you so much ".

Het motief dat ik toen aanhaalde geldt nog steeds. Laat me er dan nu een extra dimensie aan geven. Toen blikte ik terug op het verleden. Nu komt de toekomst aan bod.  Ondertussen zijn er kleinkinderen bijgekomen en die wil ik nu betrekken in misschien wel m'n laatste pelgrimstocht. M'n motief is hoop. Ik hoop dat ze een mooi leven kunnen opbouwen en gespaard zullen blijven van tegenslagen.  Die hoop zou ik willen uitspreken onder een zwierende botafumeira in de kathedraal van Santiago. Fingers crossed ! 

En nu op stap ! Enne ... ik stap alleen, de Jean Jacques Goldman heeft het met de juiste woorden voor mij al bezongen ....

 

JJ Goldman - Je marche seul

De Camino Portugués da Costa

 

Dit zal dan m'n 5de Camino worden. Een beetje heimwee naar die fantastische tocht, de Camino del Norte, langs de Spaans noordkust speelde wel mee in deze keuze. De prachtige uitzichten op de Atlantische Oceaan in de Golf van Biskaje waren vanwege 'te' schoon veel te verleidelijk. Ik hoop deze pracht tussen Porto en de Spaanse grens terug te vinden. Alleszins word ik warm gemaakt om de bottienen neer te planten op de talloze rustige houten vlonderpaden langs het strand. Langs de andere kant, dit spijts het pelgrimsideaal van armoede en soberheid, ga ik die heerlijke Portugese visgerechten  die je er kunt vinden me niet ontzeggen. Nu, vanuit Porto heb ik al de centrale route gelopen. Het voorrecht viel me toen te beurt om daarop enkele eteapes te kunnen lopen in het gezelschap van Lynn Sathrum, een pelgrimme uit Fairchild Colorado. Ik ontmoette haar op m'n 1ste Camino. Zij had even ervoor deze De la Costa gelopen en was na afloop terug afgereisd naar Porto om samen met mij enkele etappes op de centrale route te lopen.  'O I hate those cobblestones', ik hoor het haar nog zeggen. Prachtvrouw die Lynn !

Het pelgrimeren op de Camino Portugués de la Costa is in de middeleeuwen ontstaan voor Portugese pelgrims die naar Santiago de Compostela wilden gaan. Later maakten ook pelgrims uit de meer westelijke landen, ttz zij die strandden per boot op de Portugese kust, veel gebruik van deze route. Hoewel het woord ‘kust’ suggereert dat je veel tijd aan de oceaan zult doorbrengen, loopt een groot deel van deze wandelroute feitelijk landinwaarts. Voor oude pelgrims was het namelijk het doel om via de meest efficiënte route naar Santiago de Compostela te lopen. Dat hield in dat de kustlijn niet steeds gevolgd werd. Ongeveer 30% van de pelgrims die de Camino Portugues wandelen, kiezen voor de variant langs de kust. De Portugese Camino langs de kust wordt steeds populairder en veel pelgrims kiezen deze route als alternatief voor de Camino Frances. De Camino Portugués wandelen langs de kust start in Porto en je wandelt door bijzondere Portugese steden zoals Viana do Castelo, A Guarda en Baiona. De pelgrimsroute is in totaal ongeveer 270 km lang. Vanuit Caminha kom je in A Guarda, in het Spaanse Galicië, en het hart van de Rías Baixas. 

Eens aangekomen in Pontevedra waarna ik normaal gezien zou moeten doorsteken naar Padron zal ik kiezen voor 'De Spirituele route' . Het is een introspectieve reis die me de mogelijkheid biedt om m'n innerlijke zelf te verkennen. Op m'n 71 zomers zou het me verwonderen om nog eigenaardigheden over mezelf te ontdekken. Maar goed, het maakt me benieuwd om welke meerwaarde het dan eventueel zal gaan. Ik stel me alleszins ontvankelijk op. Deze route zou een mens de nodige rust en stilte leveren voor reflectie en spirituele vernieuwing. De sereniteit van de natuur en de eenvoud van het leven op dit pad kan je helpen om jezelf los te koppelen van de drukte van het dagelijkse leven en zo op een unieke manier contact te maken met jezelf. Ik ben echt benieuwd. Ik herken en erken alleszins de magie waarin een pelgrimstocht je onderdompelt.

Deze spirituele route bestaat uit drie etappes. Ze begint in Pontevedra en eindigt in Pontecesures iets ten zuiden van Padron. Daarna wordt er weer aansluiting gemaakt op de laatste etappe van de Portugese route. Het bijzondere aan deze variant is dat de eerste twee etappes te voet worden afgelegd, terwijl de laatste etappe aan boord van een boot kan worden afgelegd. 27km doe je over dit tripke. Misschien kies ik hier wel voor, ik zie nog wel. Er resten me dan nog enkele luttele kilometertjes om tot in Padron te geraken. De boot vertrekt in Vilanova de Arousa en vaart naar Pontecesures. Langs deze Spirituele Weg wordt er je beloofd van iconische plaatsen te ontdekken die verhalen vertellen over geloof en spiritualiteit. Geloof, daar stel ik me momenteel nog veel te veel vragen bij dus daar zeg ik bijgevolg bedankt tegen maar spiritualiteit daarentegen spreekt me wel aan. Een van de meest verrijkende ervaringen op elke pelgrimsroute is het ontmoeten van medereizigers.  Deze ontmoetingen kunnen een mens inspireren op onvoorstelbare manieren. Zo heb ik al vele gelijkgestemden mogen ontmoeten waarbij het contact behouden blijft.  Waarschijnlijk zijn fysische ontmoetingen onmogelijk geworden maar de band blijft. Ik ben benieuwd, de wandelmicrobe kriebelt en het wordt tijd om de jeuk die ze met zich meebrengt een halt toe te roepen. 

Ultreia et suseia

PS : Dit zijn mijn forsbollen niet 😏😏😏

De Camino Primitivo

 

De Camino Primitivo belichaamt de Oorspronkelijk Weg. die bewandeld werd en wordt door duizenden pelgrims. In de 9de eeuw liep Koning Alfons de 2de als eerste deze pelgrimsroute vanuit Oviedo. Wat zijne Majesteitelijke Hoogheid destijds aankon, dat moet ik ook kunnen. Althans dat hoop ik toch. De omstandigheden moeten het immers toelaten en in dat geval brei ik een nieuwe camino aan de Portugués de la Costa. De weg zelf is een mengeling van originaliteit, kleinschaligheid, ruige berglandschappen en een rustige sfeer. Het massatoerisme heeft nog geen nest gevonden in deze pelgrimsweg. Een fractie van het aantal jaarlijkse Compostelanen kiest voor deze route. Deze route is 320 km lang en is een niet te onderschatten fysieke uitdaging. Steile paden en onverharde wegen slingeren door de bergen van Asturië en Galicië. Deze paden bewandelen leveren schitterende vergezichten op. Bergen van meer dan 2600m hoog, de Picos d'Europe, domineren er de horizon. Na het lopen van een kustroute met zicht op de uitgestrekte Atlantische oceaan zal het contrast erg groot worden. Die bergen worden een echte uitdaging !

Op m'n slaagkans om deze Primitivo tot een goed einde te brengen durf ik geen weddenschap aangaan. De jaren tikken aan, de fysiek ook maar dan in omgekeerde richting. Ik ga geen risico's nemen en luisteren naar m'n lijf. Lukt het niet ... wel dan is het jammer. Maar wat zou ik er mee moeten bewijzen ? Hoogmoed komt voor de val, dat hou ik in gedachten. Ik spiegel de Primitivo een beetje aan De Norte. Die heb ik ook gelopen en daar zaten overwegend ook veel hoogtemeters over gespreid. En de paden over die rotskliffen waren doorgaans geaccidenteerd. Wel wel wel, die heb ik ook kunnen uitlopen. Ik zie het wel aan ....