Naar huis- Fin del Camino

De Camino Portugués de la Costa / Littoral in vogelvlucht

Zaterdagmorgen was iedereen in de herberg om 4u wakker. Het brandalarm begon ineens te loeien.  Iedereen moest buiten. Een heel vroege vogel die reeds onder de douche stond stond daar buiten met enkel een handdoek rond zijn middel. Ik denk dat hij het wat frisjes vond. Van slapen kwam er niet veel meer in huis. Rustig aan naar 9u uitgekeken om te vertrekken naar het busstation. Na een uurtje stappen was ik daar al. Beetje vreemd wel hoe alles op korte tijd veranderd is om met een zeker gevoel op reis te kunnen gaan. Neem nu die flix bussen met de app. Dat gesukkel met een verplaatsing regelen is maar éénmalig. Eens je verplaatsing vastligt wordt je snel op de hoogte gebracht van wijzigingen nadien. Das gemakkelijk. Instappen in de bus met QR codes. 

Om 11u20 vertrok de bus. Om 8u 's anderendaags stond ik in het busstation Quai de Bercy in Parijs. Regelmatig hield de bus een stop van een kwartiertje. Slapen doe je maar halfsegat op zo n' bus maar goed. Wat ik fijn vond was dat die bus m'n hele camino del norte in omgekeerde volgorde in herinnering bracht. De bergen, de kliffen, flarden kust en het Baskenland. Ik had het geluk van aan het raampje te zitten. Het werd wat krap om de slaap te vatten temeer omdat er voor mij 2 heel jonge dames met een hoog egocentrisch gehalte hun rugleuning helemaal plat legden en dat die leuning bijna op mijn schoot lag. Toen ik hen er na een hele poos er op wees was het met merkbare tegenzin dat ze de rugleuning wat minder plat legden.

In het busstation van Parijs moest ik een anderhalf uurtje wachten op een aansluiting naar Brussel. Ineens klonk er alarm. Iedereen werd gevraagd om zich naar de dichtsbijzijnde uitgang te begeven. Uit wat er werd omgeroepen kon ik het woordje 'homicide' oppikken. Moord met andere woorden. Eigenlijk heb ik er niks van gemerkt. Parijs - Brussel, een 5-tal uurtjes verliep vlot. In Brussel Zuid de trein op en in Beveren nog een 5-tal paaltjes te voet naar huis. 

Een hele onderneming hoor !. De Camino is over nu. 

Fotokes

In Santiago

Vandaag werden er geen hoge toppen gescheerd.  Om 9u vloog iedereen hier buiten in de herberg. Er moet gepoetst worden. Eerste werk was mijn Compostela gaan halen. Vroeger ging je naar het pelgrimsofficie en daar werd manueel je Compostela geschreven. Nu moet je eerst online een QR code opvragen. Het lukte me wel maar de vragen waren allemaal in 't Spaans. Dan maar zo geprobeerd met ter plaatse te gaan.  Eerlijk gezegd, het ging vlot. De begeleider loodste je naar een PC waar je een talenkeuze had. Een printer drukte de QR code voor je af. Die werd ingescand door een medewerker en op een scherm verscheen dan aan welk loket je terecht kon. 16 loketten telde het bureau ! Onvoorstelbaar wat een toename. Op 24 september reikte het Oficina de Acogida al Peregrino 3306 Compostela's uit! Op nog geen kwartier had ik m'n Compostela. 

Een bezoekje aan het huis van de Lage Landen kon ik niet nalaten. Ik heb er een hele babbel kunnen doen met Judith van het Nederlandse Genootschap. Ik moest iets in het dagboek schrijven. Afwisselend zijn het Vlaamse of Nederlandse vrijwilligers die daar dienst doen. Per dag ontvangt ze tussen de 10 en 15 nederlandstalige pelgrims. Ze durfde het bijna niet uitspreken maar ze ergerde zich ook mateloos aan de negatieve ontwikkelingen op de pelgrimswegen. Toffe madam, ik heb wel een uur binnen gezeten bij die sympathieke dame. Kommeke koffie etc....

Volgend stap was een terraske. Ook weeral een babbelmoment. Deze keer met Greg en Natacha uit Australië. Die Greg wist zelfs van het bestaan van het Pieterpad in NL af. Zijn grootouders kwamen uit Nederlands Limburg.

Dan even wat souvenuertjes gesprokkeld en daarna een etentje geregeld met pulpo en pimientos de Padron. En jawel, er zat er een hete bij. Ik kreeg het allemaal niet op. Zulke grote porties krijg je hier voorgeschoteld. 

Nu ga ik de boeken sluiten. Rugzak is gepakt, morgen teen ik naar de reisbus. Ben benieuwd !

Fotokes

Van Padròn naar Santiago de Compostela

Na wat inkopen gisterenavond heb ik het rustig gehouden. Op de terugweg van de supermarkt een pintje gedronken op een terraske met Felipe, m'n roommate.  130 kg schat ik zijn gewicht. Samen met zijn maat Juan, een dubbele meter en één en al knoken lopen ze ook de Portugués. Ze wonen allebei in SdC en vonden het beschamend dat ze als inwoner van, nog geen camino hadden gelopen. 2 pintjes en weg. In de keuken van de herberg heb ik m'n Spaanse omelet opgewarmd. 2 Italianen hadden eerder in de keuken Bolognaisesaus gemaakt en ik dacht dat ze al gegeten hadden. Hun saus stond nog op het aanrecht. Ik heb er een paar flinke scheppen van op m'n omelet gekieperd. Bleek later dat ze nog niet gegeten hadden maar de saus al wel gemaakt hadden. Ik hoop dat ik hun niet al te wreed ontgriefd heb 🤔.

Vroeg in bed want er stonden 30km op het programma. 27km naar SdC en dan nog 2,5 km naar de herberg. Die ligt nu wel heel ver van de kathedraal. Daar heb ik bij het reserveren geen erg in gehad. Bijna 3 kwartier wandelen is het tot het centrum. 

De wandeling was vrij pittig. 45000 stappen, 32km staat er op mijne kilometriek vandaag.  En dat is er éne die ge niet kunt terugdraaien. Santiago ligt ook op een hoogte, een 500 hoogtemeters. Het gaat echter geleidelijk aan omhoog. Steile stukjes zijn uitzondering. Veel verharde weg maar toch ook mooie stukjes door bosgebied. Bij 26°C viel het best mee. 

Bij aankomst op de Plaza del Obradoiro was er ontzaglijk veel volk. Nauwelijks een plaatske te vinden om m'n rugzak neer te plaveien. Er was nog een plaatske naast een nogal assertieve dame. Ik overwoog daardoor om nog wat door te stappen. Zojuist had ze een Amerikaanse dame die haar 'Where are you from'  nogal kordaat geantwoord met een tegenvraag 'Why do you ask me ?'. Ik had het nog juist gehoord. Lap, dat zag er een kwaaie uit. Toch niet, ze was ook pelgrimme met meerdere tochten op haar palmares. Zojuist had ze de Primitivo gelopen en ook daar vond ze niet meer dat waar ze net zoals ik naar op zoek was. Andrea was haar naam en kwam uit Oostenrijk. Jammer dat de tocht afgelopen is, we hadden elkaar eerder moeten ontmoeten zei ze nog. Zij heeft m'n fotoke getrokken aan de kathedraal. Toffe madam. Ze zijn er wel op de camino maar je krijgt de kans niet meer om ze te ontdekken.

Verdorie 't wordt al donker buiten. Ik zit hier in de parochiale herberg. Een groot spel waar veel jongeren verblijven.  Bij het inschrijven vroeg de vrijwilliger van dienst aan de receptie, 't was alleszins geen verplichting, om een bijdrage voor de voedselbank te leveren. Ja dan kan je niet anders dan je portemonnee bovenhalen. 't Is immers voor het goede doel. Ook deze herberg staat voor de ganse maand volgeboekt.

Zojuist krijg ik bericht van Liliane waarmee ik in Afife was. Zij keerde terug vandaag naar huis in Vorst Kempen. Ook zij leverde vandaag strijd met de digitale wereld in de luchthaven. Ze schreef me :  "Ja Jan het is toch een gedoe he. Ik heb vandaag ook wat gesakkerd. Poortjes die niet opengaan in de luchthaven. Een gepast ticket uit zo een machine halen... wat was het vroeger toch simpel en aangenamer als je je gewoon kon wenden tot een mens van vlees en bloed ". M'n ticketten voor de flix bus waren niet voorzien van een QR code. Bij het inchecken scant de chauffeur die code.  Eerst  zou ik AI vragen of je zonder code kunt inchecken. Die robot antwoordde : Best de flix app installeren. Dat lukte dan weer niet zonder update van m'n Android. ... hart vasthouden dat die lukt... Leve de vooruitgang. Ben er een uur mee bezig geweest !

Morgen ga ik m'n Compostela halen en daarna m'n vertrouwde plekjes nog eens opzoeken. Een aandenken voor de kleinkinderen ... ik zie wel.

Schluss nu

Fotokes

Van Villanueva de Arouso naar Padron

Gisterenavond liep ik nog den Joe met zijn Indonesische Addis tegen het lijf hier in de albergue. Hij had gefoeterd en een taxi genomen zo bekende hij. Hij was te moe geworden. Hij ging op zoek naar een vegetarisch restaurantje. Daar kon ik hem helaas niet bij helpen en ik, ik ging op zoek naar een normalere eettent. Die vond ik vlakbij de aanlegsteiger van de translatioboten. Voor dat vegetarische bedank ik voorlopig. Ik wipte daar binnen en vroeg om een sandwichke. Kwamen ze daar af met een joekel van een baksel belegd met spek, ham, tomaten, fonduekaas, witte ajuin, een half kieken en salade. Een koolschup zou hierbij als bestek niet misstaan. Soit, ze doen hier hun best om niet gierig over te komen maar voor mij ... ik kreeg het niet helemaal op. 

In 't laat kreeg ik nog een bemoedigend appje van Lynn uit Colorado, m"n pelgrimsmaatje van het eerste uur. Zij was in Barcelona en deelde haar genoegen dat we beiden in Spanje zaten. Ze stuurde me een foto van de Torre Glóries, verlicht met honderdduizenden gekleurde ledlichtjes. Blauw deze keer. Jammer dat er geen ontmoeting kon volgen want vandaag vloog ze terug naar Philadephia. Ik vrees dat de opportuniteiten voor het  smeden van zulke fijne vriendschappen nu stukken moeilijker is geworden. De gewijzigde setting rond het begrip van pelgrimeren heeft dit mijn inziens bewerkstelligd. Her merendeel van de mensen op een camino zijn nu vooral met zichzelf en hun comfort bezig. De onderlinge aanspreekbaarheid vervaagt, de contacten blijven oppervlakkig en voelbaar afstandelijk. Dan wordt het een stuk moeilijker wanneer je voor jezelf het sociale contact als het hoofdingrediënt van een camino beschouwt. 

Naar Padron vandaag met de boot ! En inderdaad zoonlief, jawel, daar in Padron staat de wieg van die ontzettend lekkere pepertjes. De Pimientos de Padrón.  Deze pepertjes zijn zeer mild van scherpte. Nochthans zou 1 op de 10 pepertjes serieus hot zijn. Ikzelf heb er nog nooit zo ééntje tegengekomen maar Annie, m'n gastvrouw in Afife daar in Portugal enkele dagen terug kon me hierin tegenspreken. Een bekend gezegde over deze pepertjes in Spanje is: "Unos pican y otros no".  Vertaald : Sommige zijn heet en sommige niet. Dit omdat je van tevoren nooit weet of een pepertje mild of heel pikant is. Daarom worden ze in Spanje ook wel eens Spaanse roulette genoemd. 

Aan de pier  nog gauw een koffie americano met een kingsize croissant voor ontbijt genomen en dan naar de kade. Om 11 vertrok de boot met enige vertraging vanwege het tij richting Padron. Deze boten varen over de Ría de Arousa en de rivier de Ulla vanaf Vilanova de Arousa naar Pontecesures (vlakbij Padrón). Dit is de zogeheten Ruta Traslatio, de maritieme route die de reis van het stoffelijk overschot van de apostel Jakobus nabootst. Dit is de  enige maritieme kruiswegstation ter wereld. Ik had me meer voorgesteld van het reisje. De boot bood plaats voor een 20-tal personen. We zaten zoals sardienen in een dozeke. Bovendien zorgde het opspattende boegwater voor met druppels beslagen ruiten. Sommige fotos zijn dan ook niet zo geslaagd.

Bert uit Groningen en Gert met Miriam uit Zwolle zaten ook op de boot. Bert rekende met zijn Garmin horloge uit aan welke snelheid de boot vaarde. 29,7 km/u. 1u20' was hij onderweg. Na het aanmeren nam ik afscheid van Gert en Miriam en stapte voort met den Bert. Niet voor lang wan na hooguit 1000 meter kwam ik al aan m'n herberg. Bert moest nog een 12-tal kilometers afmalen dankzij het op maat gemaakt wandelschema. Ik had beter ook voorbij Padron geboekt. Op m'n vorige Portugués Central bedroeg de afstand 28km. Ik had toen afspraak met Els uit Dordrecht aan de kathedraal in SdC. Uit m'n blogverslag uit 2019 vermeldde ik dat ik me vergeleek met een prijsduif die op weduwschap de halve fond vloog.  Op 6u tijd was ik in SdC. Zij kwam met de fiets vanuit Madrid. Ik denk dat Els er deze keer niet meer zal staan 😄.

Het is weer warm vandaag. De hittegolf is nog niet verdwenen. 34°C zegt de thermometer. Maar het is alleszins plezanter de zon te zien dan grijze wolken en regen. Ik heb echt heel veel geluk gehad. 

Zo, mijn wasmachine is bijna gedaan, de was ophangen, een supermarktje opzoeken en tot slot een stapje zetten in Padron. Misschien liggen er vanavond wel Piementos de Padrón op m'n telloorke.

Zo tot hier voor vandaag. 

Fotokes

Van A Armenteira naar Villanueva de Arousa

Awel mijn pijp is uit ! Zojuist nog calamares met een 1906 gaan bunkeren daar in het restaurant over het klooster en ik kan er weer tegen. Morgen zal het stapplan wel meevallen want maar hooguit 23 paaltjes en 100 hoogtemeters. Toch wil ik vroeg de piste in. Zoals vandaag maar om 6 uur toekomen beperkt je plannen. 

Ik heb touch ! Allez dat is wat overdreven maar het is de eerste dame die spontaan een babbel met me begint. Een dame van rond de 50, ze heet Valentina en komt uit het oorlogsgebied in Oekraïne.  Samen met haar kinderen is ze kunnen vluchten voor het oorlogsgeweld en werden ze opgevangen in gastlanden. Haar zonen in Polen, de dochter in Nederland en zijzelf in Finland. Het is onvoorstelbaar hoe je wereld wordt omgekeerd door een gefrustreerde ex-Sovjet met ouderwetse imperialistische ambities. Ze was nog bij de gelukkigen en is er dankbaar voor. Haar grote angst is deze voor het onbekende wanneer de oorlog gedaan is en haar zonen terugkeren. Ze zullen berecht worden als dienstweigeraars en dat staat ginder gelijk aan landverraad . Maar goed, er zijn leukere dingen maar the point is dat de meesten het allemaal een ver van m'n bed show vinden.

Om 7u30 appel aan bed, noodgedwongen, de dames op de kamer waren al vertrokken. 8u30 werd het voor mij. 

De eerste 3 kilometers gingen bergaf over een pad waar wanneer je niet oplette je nek brak. Als tegenprestatie leverde pad  een tot de verbeelding sprekend decor op. Watervalletjes, luchtwortels, gigantische keien waar je over moest klauteren, stukken waar je je aan wortels naar beneden moest laten zakken, waterpoelen, smalle richels die naast een klaterend beekje slingerden. Broussetoestanden ... ik denk er wel 2 uur over gedaan te hebben. Stilletjes hoopte ik dat dit pad ten einde liep maar telkens kreeg je weer een hoop keien gepresenteerd waarlangs je enkele meters naar beneden moest klauteren. Met zo'n rugzak op je ketel grenst dit aan stuntwerk. De paden daarna waren vlak maar ook vol van variëteit. De fotokes spreken boekdelen. Zo fascinerend mooi. Uiteindelijk werden het toch weeral 27 km's in plaats van 23. Op zo'n pelgrimsweg is flexibiliteit een must. 😊

Het werd weer, en is nog steeds, heet vandaag. 36°C. Een beetje wind af en toe komende uit de baai van Arousa maakte de temperatuur wat draaglijker. 

Joe uit Cornwall, een 75'er, en Addis zijn 40 jaar jongere partner uit Indonesië kwam ik vandaag weer tegen. Een goeie babbel gehad. Het feit dat ze in Engeland links rijden komt uit de tijd van de ridders beweert hij. Met je zwaard in de rechterhand moest je wel links je tegenstrever tegemoet rijden wilde je deze een tik kunnen geven. Zo was zijn uitleg en gesticulerend gaf hij een demonstratie ten beste. Dan vond hij daarna mijn uitleg interessanter. Koetsiers reden links in de straten anders mepten ze de voetgangers op het voetpad een ongeluk met hun zweep. Hij kon er niet van over. Joe had het gisteren lastig gehad met zijn hart. Die hittegolf en dat constante klimwerk baarde hem zorgen. Mij ook want gisteren zag hij er maar belabberd uit. Vandaag zag hij er stukken beter uit.

Onderweg Bert uit Groningen tegengekomen. Hij zocht de schaduw op van een kapelletje. Bert heeft mijn ouderdom. Elk jaar trekt hij op camino met één van zijn 4 kinderen en werkt via een reisbureau. Bagagedienst, taxi's naar het hotel als dit wat ver van het pad ligt, veerdienst, reservaties, vluchten, alles erop en eraan. Ik durfde niet vragen hoeveel dit hem gekost heeft. 3km voor Arouso buigde hij af naar zijn hotel. Hij neemt morgen ook het bootje naar Padron dan zie ik hem weer. Hij rekent op een longue matinée aangezien de boot om 10u20 vertrekt maar dan moet hij toch nog eerst een ferm stuk stappen tenzij een taxi hem ophaalt en naar de pier van afvaart brengt.

Dat boottochtje zou de legende omtrent de Translatio wat kleur moeten geven. Ik tik het hier even uit. 

De Legende van de Translatio

Volgens de christelijke traditie werd de apostel Jacobus in het jaar 44 n.Chr. in Jeruzalem onthoofd op bevel van koning Herodes Agrippa I. Omdat hij destijds ook in Spanje had gepredikt, wilden zijn volgelingen hem daar zijn laatste rustplaats geven. 

Twee van zijn discipelen, Athanasius en Theodorus, legden zijn stoffelijk overschot in een stenen boot zonder roer of zeil. Geleid door een engel dreef de boot op miraculeuze wijze de Middellandse Zee over en de Atlantische Oceaan op, om uiteindelijk aan te spoelen aan de kust van Galicië (Noordwest-Spanje) via de rivier de Ulla. 

Zijn leerlingen gingen aan wal en begroeven het lichaam landinwaarts op een geheime locatie (de berg Libredón). Eeuwenlang raakte het graf in vergetelheid, totdat in het jaar 813 de kluizenaar Pelayo door een heldere ster naar de exacte plek werd geleid. Hier werd vervolgens de kathedraal van Santiago de Compostela gebouwd

Zo, morgen wordt het bootjevaren naar Padron. Vandaar de laatste etappe naar SdC en dat is voor donderdag !

Ik ga nu Arouso verkennen en een hapje zoeken om te eten !  De beach bars en restaurantjes zien er alleszins aanlokkelijk uit. !

Fotokes later

Van A Armenteira naar Villanueva de Arouso

Van Pontevedra naar A Armenteira

2 pintjes in een sjieke horecazaak en als tegengewicht voor m'n decadente keuze ne kebab bij den Turk van 8€ en mijn avond was gevuld. Ik zit te voet veel te ver af van het centrum om me aan sightseeing over te laten. Morgen krijg ik nog de mogelijkheid en dan zie ik wel.

In de slaapzaal ligt er hier ne fameuze snurker. Deze namiddag pakte die mooie slaper een dutje en inderdaad, de decibels schoten de lucht in. Ik vrees dat dat madammeke in het stapelbed naast mij van zich gaat laten horen.  Daarstraks lag ze te sukkelen met het hangslotje van haar locker. Even dacht ik dat haar valse nageltjes eraan gingen en stelde mijn hulp voor. Jawadde de ogen die ze trok waren een heruitgave van de blik van die Maleisische dames met die 'Wrong Jezus'. Trek uw plan dan met uw slot ! 'k Hoop dat ge het niet meer open krijgt ! Dat dacht ik op de moment maar hield wijselijk mijn mond. Geen scenes op een camino !

Morgen vertrekt mijne maat Staf een week op bosklassen. Ik heb hem even gebeld. Hij heeft een kamer voor hem alleen gekregen omdat hij slecht kan inslapen en daarmee heel de klas wakker houdt. Ik kreeg ook te horen dat thuis het gasvuur is ontploft. Dit is dan het druppeltje dat me doet besluiten om de primitivo uit te stellen naar een latere datum en na afloop van deze Portugués terug naar huis te keren. Uitstel is geen afstel maar nu heb ik een beetje de buik vol van de onvervulde verwachtingen op deze trip. Het is geen helende tocht geworden. Teveel gedoe terwijl loslaten eigenlijk de boodschap moet zijn op een camino. Dit lukte mij geenszins met al die reserveringen, de touregrinos, de platte commerce, de voor zich uitstarende deelnemers die je geen blik gunnen, de talrijke completos die ik te horen kreeg, de kleine rugzakjes en hopen bagage die op voorhand naar hostals en herbergen werden gebracht ... ik vond de ziel niet meer terug. Misschien volgend  jaar als de hype wat gemilderd is zal ik de draad terug opnemen. 

Morgen naar A Armenteira. 25km. Vroeg weg dus want de temperaturen piekten hier vandaag en gisteren vlot boven de 30°C. En dit blijft zo nog enkele dagen duren. 

En ik was vroeg weg, 8u, en toch nog maar om 6 uur toegekomen. Een loodzwaar tripke. Bijna 600 hoogtemeters, ik reken dat uit in Onze Lievevrouwetorens van 123 meter hoog. Dat is 5 keer naar boven en dit vandaag bij 34°C. Bovendien belde ik nog eerst bij 2 verkeerde herbergen aan. Een kleine 5km extra. Het werden er dus 30 🙂.

Mooie vergezichten op de baai van Pontevedra en in de bossen de geur van de Eucalyptusbomen. Die geur herinnerde me aan m'n prille jeugdjaren. Vele huismoeders beschikten nog niet over een wasmachine en gingen hun was doen bij wasserij Goossens in Berchem. In de snikhete strijkzaal walmde dezelfde geur in je neusgaten.

 Vandaag kennis gemaakt met Gina uit Keulen maar ze woont in Dublin. Samen wat gewandeld en in Poio een barreke aan de baai binnengestapt. Jammer dat ze daar geboekt had en ik afscheid moest nemen.  Ik had nog 10km op een calvarieberg te goed.

4 Amerikaanse zussen uit Utah trippelden ook dapper door. Ik vertelde van m'n ontmoeting met andere Amerikaans freuled en hun deal dat er over 'No Politics' zou gebabbeld worden. Alle 4 wilden ze hun president uit de weg ruimen bij wijze van spreken. 

Matti en Titi kwamen uit Hongarije en voelden zich een beetje bedrogen door de drukte die er heerste op deze camino. Er werd hen wat wijsgemaakt zo te horen. Matti zijn hele onderbeen is blauw getatoeëerd. Ik dacht dat hij zijn kous was vergeten uit te doen. Ik nam afscheid van hen een teende de gans andere richting uit naar m'n geboekte herberg. Dat bleek de verkeerde te zijn maar met dezelfde naam. Vandaar stuurde men me naar het monasterie, een klooster 1km verderop waar er ook pelgrims zitten en met dezelfde naam. Daar had er iemand geboekt met een in 't Spaans gelijkluidende naam als de mijne en bijna was ik me daar aan 't installeren toen de dame die me m'n bed toewees haar fout zag. Nog een hele dikke kilometer verder zat ik dan juist. Poepsjieke herberg. Een roommate liet zich ontvallen dat ze zich precies in de slaapkamer van een prinses bevond. Matti en Titi lopen hier ook rond

Hopla ik ga nu terug  naar dat klooster. Aan de overkant is er een restaurantje. Eens gaan verkennen zie ! Ik krijg honger stillekesaan. 

Fotokes

 

Van Arcade naar Pontevedra

Gisterenavond ben ik dan ingegaan op de aangeboden 'diner'. Het was żeker niet slecht maar een Belg is te veel verwend om de kookkunsten uit andere culturen naar waarde te schatten. 'Enjoy your meal' zei de oversympathieke barman. Als voorgerecht een mengeling van hamblokjes met gekookte aardappel- en wortelblokjes.  En hoofdgerecht was gekookte rijst met wat flinterdunne varkenslapjes met een lepeltje onbekende saus. Een pintje, een flan en een koffie. Voilà, dat was het. Er was veel volk en het personeel deed haar uiterste best om iedereen vlug te bedienen. Ze vlogen. 

Laurenzo was gisteren m'n roommate. Hij kwam uit Apulië in Italië. Jonge gast en pas afgestudeerd. Hij startte in Tui voor zijn 100km Compostela certificaat. Vriendelijke en behulpzame jongen die een beetje onwennig zijn eerste solo-avontuur begon. Die komt er wel.

M'n bed heeft standgehouden en die Letse dame was al vertrokken toen ik wakker werd. Ik ben laat wakker geworden eigenlijk. Het kon want er was maar een klein eindje te lopen vandaag.  Amper 15 paaltjes tot in Pontevedra. De poetsvrouw wervelde al door de slaapzalen om de lakens en kussenslopen op te halen. Daar in Pontevedra ben ik in 2019 al eens doorgelopen. Ik logeerde toen bij de witzusters. Ik herinner me m'n verbazing omdat die nonnekes daar sleurden met vuilbakken en dat er op hun habijt geen tikkeltje vuil te bespeuren viel. Smetteloos wit zoals hun veronderstelde ziel !

Omdat ik maar eerst rond 10u dacht te vertrekken had ik alle tijd om te ontbijten.  In het hele benedenverdiep wemelde het al van 'pelgrims' die er om een stempel kwamen vragen. Druk druk druk. Om 10u trok ik me ingang en buiten leek het een overrompeling van 'pelgrims'. Ze kwamen uit de riolen gekropen. In grote groepen laveerden de Amerikanen onder leiding van een gangmaker/gids op het Jacobspad. Iedereen moest schoon bijeen blijven. De eerste 10 km waren best pittig vanwege enkele steile klims door een bosgebied. Meestal ging het omhoog over dikke rotsblokken. Op zulke momenten ben je blij dat je bottienen aan hebt. Ook zie je nu al vele wandelaars met voorzichtige stapjes vooruit komen  alsof ze precies tussen eieren moeten lopen. Blaren en pijnlijke voeten zijn hier de boosdoeners. En dat kan verdorie zeer doen. Amy en Scott uit Seattle/Washington waarmee ik samen even op een rotsblok uitrustte deden een opmerkelijke uitspraak over deze onfortuinlijke stappers : 'People who have lost their legs or can no longer walk beg for blisters'. Daar kon ik enkel bevestigend op jaknikken. Dat ga ik onthouden. 

Onderweg aan een kapelletje stond er een groot kruisbeeld. Op een bank gezeten trok ik er een fotoke van. 2 dames uit Maleisië zaten naast me en op het moment dat ik het fotootje trok liet ik me ontvallen dat het de 'wrong Jezus' was. Ik moest hen uitleg geven wilde ik in hun ogen niet als een handlanger van Satan aanzien worden. Best dus dat ik wat uitleg gaf ! Deze Jezus had zijn hoofd gebogen naar de linkerschouder en volgens het christelijk protocol moet dat hoofd naar de rechterschouder neerhangen. De kant waar de goede moordenaar aan zijn kruis bengelde.  Tronen aan de rechterkant van de Vader verwijst ook nog naar de hemelse posittie van Jezus na zijn opstanding en hemelvaart. Dat laatste viel me nogal moeilijk uit te leggen in 't Engels maar ze namen toch genoegen met m'n uitleg.

De laatste kilometers waren min of meer vlak langs de baan en rond 3 uur kwam ik toe aan het Aloxa alberguehostal. Vriendelijk onthaal, geklooi met QR codes om in te checken maar ik ben binnengeraakt.  Ook dit etablissement is helemaal volgeboekt maar ik had gereserveerd. Ondertussen heb ik mijne was in een machine gestopt en die hangt nu te drogen. Seffens ga ik eens naar buiten op verkenningstocht. Dan sluit ik hier maar even af.

Fotokes

Van Vigo naar Arcade

 Gisterenavond nog een hele conversatie gehad met de Guillermo, een Spanjool uit Toledo. In 't Nederlands vertaalt zich dat naar Guillaume ... Willem.  Hij was op zoek naar een nieuwe verblijfplaats in Galicië maar bij nader inzien waren er hier te veel hellingen aangezien hij zwoer bij verplaatsingen per fiets. Een auto was niets voor hem. Ik stelde me de vraag hoe hij 2 zware valiezen op zijn velo meesleurde want die had hij bij.  Het hem vragen deed ik niet. Z'n Engels was zo gebrekkig dat een gesprek me te veel moeite kostte. Dat vreet te veel energie en de tegenpartij verstaat je evenmin.

Dan was er 아름다움 m'n roommate. Een meisje, ik schat 25 hooguit, dat uit Zuid Korea kwam. Ze was op weg naar Porto en terugkwam uit SdC. Ik vroeg haar of ze de botafumeira  had zien zwieren. Niet dus. Toen ik er haar een filmpje van liet zien had ze zo'n spijt dit gemist te hebben dat ze teruggekeerd zou zijn.

In 't laat spoelde er nog een Italiaan aan in het hostal. Zijn voornemen om SdC te bereiken had hij opgegeven. Ook hij had nergens gereserveerd en was moedeloos geworden van overal doorgestuurd te worden. In Tui was hij gestart, de 100km afstand, de minimumvereiste voor het krijgen van je Compostela. Tot in Arcade, waar ikzelf nu zit, was hij geraakt. Van daaruit retour naar Vigo en vervolgens terug naar spaghettiland. De Compostela is bij sollicitanten voor een job erg gegeerd. Ze kunnen dat op hun curriculum vitae vermelden wat een meerwaarde kan betekenen voor het verkrijgen van een job. 

Verder  verliep de dag zonder fontonten. Een bezoekje aan een supermercado, nog een wandelingetje in het park en dan naar bed. Het hostal 'Bed & Rooms' daar in Vigo was helemaal opgetrokken in vensterglas. Het is zo eens iets anders wanneer je 's nachts een kijk hebt op een drukke verkeersader. De rode lichtslierten van het voorbijrazend verkeer zijn fascinerend als je er vanuit je bed op kijkt.   

Ik tik nu m'n verslagje in en de persoon waarmee ik m'n stapelbed  moet delen komt hier zojuist aangewaaid. Zo te oordelen is dat geen lichtgewicht. 't Zien er nogal stevige bedden uit, gelukkig want ze heeft het bovenbed. Dit is niet overal het geval. Maar het is een heel lieve dame, ze komt uit Letland. Ze vertelt me zojuist dat ze het raar vond dat er aan de beroemde brug in Porto geen hoge relingen staan. In Letland zijn alle relingen aan voetgangersbruggen op schouderhoogte om zelfmoordpogingen te voorkomen zo vertelt ze me. In de winter is er maar amper 6 uur schemerlicht overdag en dat maakt vele mensen depressief. Toen ik zei dat het zien van het Aurora Borealis nog op m'n bucketlist stond werd ik meteen uitgenodigd tot een bezoekje.

Met Vigo te verlaten wordt er definitief afscheid genomen van de kust dus ook van de Littoral. Het klimwerk is gestart. 502 hoogtemeters vandaag volgens google maps en er zaten er een paar venijnige stukjes tussen. Nu bestempel ik mezelf een beetje als een hypocriet ! En maar afgeven op dat digitale tijdperk en er dan toch volop zelf gebruik van maken. Eigenlijk fout van me, mea culpa.

In Redondela passeerde ik rond 13u de pelgrimsherberg van Redondela. Een albergue van de junta. Heel het pleintje vooraan de herberg stond al vol jeugdige pelgrims en touregrinos. Velen zullen er bij het opengaan te horen krijgen dat er geen plaats meer is.

De wandeling, 36000 stappen, van Vigo naar Arcada was prachtig. Zeker vanaf Redondela. Betoverend mooie vergezichten vanuit de hoogte op de zee-arm Rio de Vigo. Overwegend halfverharde paden en mooie stroken met lommer. Het venijn zat er in de laatste 2 km. Hellingen van 15°, dat wilt al wat zeggen. Maar het zit hem zo dat niemand me moet komen vertellen dat ik me moet haasten. Onderweg kwam ik Greg en Shy tegen. Die teenden nog tot in Pontevedra. Ik moest hen na een kilometertje of 2 lossen. Ze liepen iets te snel voor mij met hun lichtere rugzak.

Onderweg maakte ik nog kennis met 2 zussen uit Sydney, een echtpaar uit Malmö in Zweden, nog ééntje uit Melbourne en een trio uit Christchurch in Nieuw Zeeland. 

Om 5 uur kwam ik aan in het herberg/hostal Filla da Mar. Vrolijke site ! Grote kroeg eraan en ik krijg er een gratis diner + ontbijt gratis aangeboden. De slaapplaatse zijn netjes en in de kamers zijn er mooi vlak geschilderde muren. Geen behang waar bedwantsen zo graag in huizen. En die gratis eterij .... misschien is het Liza, de hospitalera haar verjaardag wel.

Morgen wordt het Pontevedra, de laatste stop voor m'n spirituele reis. Ik laat het even hierbij.

Fotokes later

Fotokes

Van Nigràn naar Vigo

Alsof al dat gereserveer nog niet genoeg op de zenuwen heeft gewerkt blijkt dat de kous nog niet af is nadat je even opgelucht adem hebt kunnen halen bij een positief afgesloten boeking. Als de dag van je boeking nadert volgen er nog mails ... 'online check-ins' genaamd. In een voor jou minder begrijpbare taal. Zeker invullen of je blijft voor de deur staan. Google translate lost dit weliswaar op, maar dan verzeil je ineens op 'Trustpilot' waar je niet meer buiten geraakt. Kortom, vanwege de taalbarrière zit je meer op je gsm te tokkelen met het risico en de schrik om iets foutief in te tikken dan dat je onbezorgd kunt genieten van je vrijheid.  Pffft, 't probleem zal wel aan mij liggen zeker ? De generatiekloof als oorzaak. 

Agneska is mijne roommate vandaag. Ze komt uit Polen en heeft al aan veel steden in België een bezoek gebracht. Ze vertelde me dat er wereldwijd via Tik Tok verschillende ronselcampagnes lopen waarin er onder totaal vreemden gepoogd wordt om samen groepjes te vormen. Dat verklaart de enorme opkomst voor de caminos. Het ontsiert het feitelijke doel van een pelgrimstocht. Zielig eigenlijk maar geef hen de schuld niet want die kan je beter in de commerce haar schoenen schuiven.

Mijne stapmaat de Ronny stuurde me vandaag een foto van 4 dames op camino met de vraag of dit niet toevallig die dames waren die ik gisteren tegenkwam. En jawel, één onder hen was een kennis van hem. De schoonzus van een goeie maat van hem met een chiro-achtergrond. Het zijn goeie stappers alleszins want aan het Ermita de San Sebastian waren ze zo goed als einde tocht en nu duiken ze op op enkele kilometerdaar achter me. Ik schat toch een dikke 25 km. Knap zeg ik maar ik stel me er zonder oordeel toch wat vragen bij.  M'n excuses indien ik fout zit. 

Vandaag trekken we naar Vigo. Ik heb al de tijd. Nog geen 20 km tot ginder. Agneska trippelde ook naar Vigo, Om 7u nam ze afscheid.  Rond 9u was het mijn beurt om Patos achter mij te laten. Tot in Caruxo kon ik nog langs de kustlijn stappen wat weeral mooie prenten opleverde. Daarna langs de grote baan tot in Vigo. Daar in Caruxo ben ik een barreke binnengestapt om nog een stempel en een taske koffie met een croissantje te versieren. Op het terras kwam ik de 2 dames tegen die ik in gezelschap van de Jan, Liliane en Annie in de beachbar van Vila Praia de Ancora tegenkwam. 1 dame uit dit duo was toen duidelijk in een vrolijke mood. Ze woonde in Madrid maar kwam uit Wenen en ze informeerde bij mijn gastheer en -dames naar het wooncomfort in Afife. Ze zocht er terstond een huis te kopen. De andere dame was iets bescheidener. De hoofdrolspeelster echter uitte tussendoor haar duidelijke verontwaardiging vanwege de gesloten keuken in die beachbar. Hier in Coruxo was haar optreden iets gematigder. Ik kom haar misschien nog eens tegen later ? 

Iets verder moest de Lagaresrivier overgestoken worden wat geen probleem vormde. Er was immers een brug 😄. Vanaf die brug werd het verkeer drukker richting Vigo en die drukte zwol verder aan naaemate ik het centrum naderde en eens op de Avenida de Europa werd het verkeer een heksenketel. Ambulances, autobussen, taxis en motoren raceten zoals zotten over die boulevard. Ook veel volk op de been daar en de éne winkel naast de andere. 

Ik zou nog veel te vroeg op m'n bestemming aankomen en besloot me te trakteren op een visschoteltje. Een cola, een dikke moot merlusa (heek), venusschelpen en scampis met gebakken aardappeltjes in botersaus. Nog een klein dessertje en een gran café con leche ... 12 € aub. En 't heeft me goed gesmaakt na een dieet van albondigas en boterpistolets. 

Ik mag me stilaan expert in check-in procedures gaan noemen. Sowieso moet je online inchecken en je halve paspoort kenbaar maken. Na het debacle in Casa Roda met het verborgen brandkastje met cijferslot waarin de sleutel lag en een mail die in m'n spam verzeilde was het gisteren whatsapp die je een code moest leveren voor toegang te krijgen. Een uitbater krijg je immers niet meer te zien. Vandaag  van hetzelfde laken een broek maar nu na het online inbrengen van je ID gegevens kreeg ik een mail met de toegangscode voor de traphal van Vigo Beds & Rooms. Ik kreeg er zelfs 2. Maar dan ben je nog bijlange niet op je slaapplaats want die is ook verzegeld met een code.  Hiervoor moet je uw mail terug openen, ergens op een link klikken en dan verschijnt er de afbeelding van een schuifknop. Daarmee open je dan de deur tot je slaapplaats. Gelukkig was de poetsvrouw zo behulpzaam om me wegwijs te maken. Ik ben benieuwd wat voor truken er morgen bovengehaald moeten worden. Maar langs de andere kant moet ik wel zeggen dat deze lokaties piekfijn in orde zijn. Dat geeft het nodige tegengewicht aan die digitale terreur 😜.

Morgen trek ik naar Arcade en vandaaruit begint de Spirituele Route. Ik ben nu al benieuwd.

Fotokes later.

Fotokes

Van Mougas naar Nigran

Gisteren en eergisteren stond er een strakke noorderwind aan de kust hier wat veel wind op kop betekende. Sommige momenten deden die windvlagen me denken aan de oversteek van de Pyreneeēn op de Camino Frances. Zelfs de wandelstokken werden van tijd tot tijd weggeblazen. Ik ben heden goed uitgewaaid met andere woorden. Vandaag trekken we naar het Patos Beach Hotel in Nigràn. Dat klinkt als een bel. Een kleine 20 kilometer bij 22°C en droog weer zal het worden voor vandaag. Opnieuw grotendeels langs de kust dat levert een magnifiek decor op.  Om 16u kan ik maar eerst inchecken dus neem ik mijn tijd en zoek maar eerst rond 9u te vertrekken. Zo maak ik nog wat tijd om naar de oceaan te turen vanuit m'n kamer. Een miniscuul bootje zeilt zuidwaarts met op de verre achtergrond een enorme oceaanstomer. Het zicht zet je dromen aan 't werk. Ik heb m'n beroep gemist ....

Stilaan wordt het tijd om op te krassen en kan ik de sleutel van m'n habitaciones op mijn keer nu richting receptionist keilen. Op voorwaarde natuurlijk dat het dezelfde triestige figuur is die me gisteren 'verwelkomde'. ...Nee, ik zal maar mijn manieren houden en de kaart van het medelijden trekken. Toch zal ik het niet nalaten hem 'Salut en de kost' toe te wensen bij m'n vertrek.

Allez hop, en route nu !

Het is nog stilletjes op de weg. Opnieuw blaast die noordenwind er flink op los. Opletten dat ik er geen koppijn van krijg. Anderzijds zorgt die wind wel voor spektakel. Golven worden opgezwiept en beuken in op de rotskust. Ze ontploffen in een druppelnevel waarin de zon regenboogjes tovert. Een betoverend schouwspel gratis voor niets.

In Baiona ben ik een kroegje binnengestapt om een koffieke te consumeren. Man wat kunnen die gasten daar luidruchtig met elkaar klappen. Ik vroeg me af hoe dat komt dat die niet normaal kunnen klappen. Even dacht ik nog dat die daar allemaal doof waren. En vandaar dat geroep naar elkaar. Ik vroeg het aan de AI- robot want ik was echt curieus. Die antwoorde me terug en moest het jou interesseren  : 

Passie en expressie: In de Spaanse cultuur is communicatie vaak synoniem met emotie en energie. Hard praten wordt daar niet gezien als onbeleefd of boos, maar juist als een teken van betrokkenheid, gezelligheid en levensvreugde. Zachtjes praten associëren Spanjaarden eerder met geheimzinnigheid of desinteresse.

Iedereen praat tegelijk: In tegenstelling tot veel Noord-Europese culturen, waar men netjes op beurt wacht, is het in Spanje heel normaal om door elkaar heen te praten. Om dan nog gehoord te worden door je gesprekspartner, móét het volume wel omhoog.

Bij deze is het hen vergeven zie ! 

Op het laatste stukje naar het hostel heb ik een heel stuk over het strand gelopen. Dat stapt moeilijk en dat zou ik op dag 1 zelfs niet overwogen hebben. Maar je benen wennen vlug aan de kilometers en worden niet zo vlug meer moe. Zoals vandaag zou ik er na 20km makkelijk nog een stuk of 15 er bij aan kunnen breien. Helaas die reservaties zijn letterlijk een blok aan het been. In mijn geval 2 benen. Daar op dat strand liep er nog een oude pelgrim die zijn schoenen uitspeelde voor het water dat in geultjes naar de oceaan liep. Onmogelijk om je voeten droog te houden gesticuleerde hij er op los. Dat zullen we wel eens zien ! Ik polste de diepte van de geultjes en stapte er gewoon in. Met goed ingevette bottienen is dat geen probleem. Ja daar stond hij daar op z'n blote voeten. De meeste caminolopers lopen op zo van die sportsloefkes. Dat loopt wel vlot maar als de weg er een beetje geaccidenteerd bij ligt is de kans op verstuikingen erg groot. Bye bye camino in dit geval.

Het hostal hier in Patos is ok. Ook hier valt alles enkel online en digitaal te regelen. Via Whatsapp begot ! Iemand zonder I-phone is tegenwoordig de sigaar op een camino. Die krijgt niets meer geregeld. 

Daarnet liep ik den Jason uit Malaga terug tegen het lijf. In Aguaçadouro zag ik hem voor het laatst in het bacalau restaurant met een meisje uit Oekraïne. Nu heeft hij er al 2 mee in z'n voetsporen. Het is dan ook een knappe jonge kerel en erg sympathiek. Ik zal hem nog wel tegenkomen.

De stappers vallen stilaan binnen. Bijna allen hebben ze gehavende voeten met compeedplakkers en ingetapete voeten, kuiten of knieën, een scenario dat me in gedachten terugbrengt naar Roncevalles, de 1ste stop na St. Jean Pied de Port op de Camino Frances. De slaapzalen waren daar precies getransformeerd in een veldhospitaal naast het slagveld. Een doordringende kamfergeur van de gesmeerde zalfjes en het overgrote deel van de pelgrims murw geslagen, voeten vol windels en pleisters  Dit ten gevolge van hun oversteek van de Pyreneeën. Maar goed, het is hier plat. De kans op kwetsuren verminderd in grote mate. 

Dat is het voor vandaag. Nu ga ik wat boodschappen doen zie en eens kijken of ik een betaalbaar soupeetje kan regelen. Ainsi soit-il !

Fotokes volgen wat later. 

Fotokes

Van A Guarde naar Mouchas

Deze morgen heb ik nog een uitgebreide parlée gehad met de Greg uit Idaho en zijn madam Shy uit Toronto. Greg ook nog wereldfietser zoekt steeds Europa op om te toerfietsen.  Hij had een zelfde kijk op reizen als ik. Den Adam, die Tsjech die ik onlangs ontmoette was ook door dezelfde hersenkronkel aangetast. In zijn geval betrof het het contrast mer zijn Egyptische vriendin. Boek een vliegreis naar een exotisch oord, blijf daar 14 dagen, geniet van de luxe en het comfort, heel terecht overigens en daar is niks mis mee, maar vraag binnen een jaar wat je je er buiten het buffet nog van dat hotel of resort herinnert ! Bitter weinig. Jammer dat dit besef zo laat tot me doordrong. De Greg zag het als fietser niet zitten in de States vanwege de enorme afstanden die er afgelegd moeten worden om iets van de wereld op te pikken. Ook hij had de Triple Crown op zijn palmares staan. De Apalachian, de Continental en de Pacific. Straffe toeren. Die kerel zie ik nog niet achter zijn geraniums door het vensterke naar buiten kijken om een leegte in de leefwereld te vullen. 

Rond 9u was ik daar in A Guarda de plein over. In Oia heb ik in de Ermita de San Sebastian het steentje neergelegd voor de kindjes van iemand uit de kennissenkring die om het leven kwamen bij een verkeersongeluk. Dat had ik beloofd. 

Verdorie met dat noodgedwongen reserveren voor een slaapplaats is de magie volledig verdwenen uit het caminogegeven. Ik trof 4 dames aan uit Antwerpen, let op dit is geen kritiek. Ze lopen de camino via een Nederlands reisbureau. De bagage voor deze touegrinas wordt opgehaald en gebracht, accomodatie werd voor hen  geboekt en etappes van rond de 12 à maximum 15 paaltjes. Licht rugzakske met een flesje water en that's it. Maar hetgeen vooral primeert is dat ze een fijne ervaring rijker worden. Ik gun het hen echt.  Anderzijds heb je dan weer die cohorten Amerikanen die de paden hier overspoelen. Die boeken gelukkig in de hogere prijsklassen maar de jongere 'pelgrims' vullen voor 13u alle herbergen op. Op booking.com zijn alle beterkope logies al 14 dagen op voorhand gereserveerd. Het is niet meer plezant om uren na je trip nog uit te moeten zoeken waar je een bed vindt. De magie rond een magie werd vermoord door de commerce.

Rond 17u kwam ik op de camping Mougas aan. 2 duimekes op, 4 neer als recensies van vorige bezoekers. Fawlty Towers ten voete uit. Ik kwam aan en de receptionist wierp me gewoonweg de sleutels toe van de habitacione. Geen uitleg, geen bel, geen bus. Prima leerschool voor de plantrekkeeij. Alhoewel de camping zelf me eerder doet denken aan de onderaardse gewelven van het Colosseum zijn de kamers wel treffelijk. De keuken idem maar het geheel aan bouwsels is aftands. De bewoners ook mag ok stellen

Het werden bijna 27 paaltjes vandaag, voor mij was het genoeg. Ondertussen zijn al m'n dagen voorzien van een reseevatie. De boot naar Padron ook of je kan 35km extra lopen. Helaas vallen de reservaties  oms nogal duur uit en dat laat een wrange nasmaak na. Albergue 'Fin da Camino' is de laatst geboekt herberg. Een metafoor !

Fotokes

Van Afife (PRT) naar A Guarda (ESP)

Dat plonske gisteren namiddag in dat zwembad was verfrissend. Van een geleende zwembroek mag je geen haute couture eisen, ze was nog wat te groot uitgevallen. Koordje om het middel wat strakker aangetrokken zodat ik ze niet zou kwijtspelen en hopsa het sop in. 't Scheelde niet veel of ik was ze toch nog kwijt. In het huis van de Jan stond er een tafel gedekt voor 10. Ook buren en vrienden zouden er deze avond aanschuiven. Het eten was lekker, geen caminokost deze keer. En dan rond 10 u brachten Jan en Liliane me naar m'n logement. Direct slapen zat er niet want m'n kamer lag vlak boven het terras van de kroeg waar ik logeerde. De kalandizie was nu niet bepaald stil daar op dat terras

Om halfnegen werd ik deze morgen verwacht bij Jan en Annie voor het ontbijt. Ik was startensklaar voor de tocht naar A Guarda in Spanje en bijna was ik m'n bottienen vergeten in het huis van Jan. Ik, de Jan en Liliane, en nu moest ook nog de andere Annie die iets hogerop woonde opgepikt worden. Die Annie, 82 jaar oud woont al samen met haar man 30 jaar in Portugal. Herman haar man werkte in de diamantsector in Angola en Mozambique en verkaste naar Afife. Annie was regentes talen in de middelbare school. Kranig en erg lief en sympathiek madammeke, gaat elke dag aquagymmen en maakt grote wandelingen waaronder een jaarlijkse tocht naar SdC. Ze vond het jammer dat ze steeds alleen moet optrekken. Haar man is hartpatient en ooit is er een vriend van hen tijdens een wandeling naast haar steendood gevallen. Ze heeft liever dat haar Herman thuisblijft. Ze zouden nu nog met me meestappen tot in Caminha

Caminha is het laatste punt in Portugal aan de oevers van de Mino. De overkant van de rivier ligt in Spanje. 

Maar eerst moest ik aan nieuwe wandelstokken zien te komen. Een 6-tal paaltjes zonder stokken heb ik op een bijna-tuimeling na toch overleefd. Die stokken heb ik in Vila Praia de Ancora kunnen op de kop tikken. In Mondelo werd het een stop voor een slok en een hap en daarna via een mooi pad door een natuurpark naar Caminha voor de overzet. Daar in Mondelo kwam ik tot het inzicht dat restaurantbezoek in Portugal iets meer geduld vereist dan verwacht wordt.

Overzetten daar in Caminha moest ik met een bootje. Daar heb ik afscheid genomen en vaarde vervolgens over met de schipper. De schipper deed me een oeverloos verhaal in 't gebroken Frans over de burgeroorlog tussen de republikeinen en nationalisten tijdens het Franco regime. Wel moeilijk was het om hem te volgen. Ik verstond er dan ook geen lap van zijn exposé.

Vanaf de overkant in Spanje moest ik nog een 5 kilometertjes verder stappen tot aan de logies. Calle Roda 39 A Guarda ... gesloten deur. Bellen ... niemand thuis .... Telefoneren, weer zelde verhaal zoals in Porto, geen kiestoon .... opgelost .... terug telefoneren ....antwoord uitbater is dat er een box aan de muur hangt waarin een cijferslot toegang geeft tot een bakje met de sleutel. Gelukkig kwamen er op dat moment 2 dames aan die ook geboekt hadden en legden me uit hoe die box werkte. Ik zou het kunnen geweten hebben want de uitbater had via booking per mail de ganse toegangsprocedure opgestuurd. Ware deze boodschap niet in m'n spam terecht gekomen dan had ik zeker vlotter toegang gekregen. Soit, ik heb een mooi onderkomen voor de nacht.

Nu ga ik eens langs de supermarkt en daarna misschien een pizakke eten.

Fotokes volgen. 

Fotokes

Van Anha naar Afife

Niet ver van de camping hier is er een kroeg waar ik een paar tapas heb gegeten. Op een groot scherm was een voetbalmatch te zien. Half de mannelijke bevolking van het dorp kwam kijken. Het viel me op dat bijna iedereen nog sigaretten smoorde. De regeltjesmanie heeft hier precies nog haar intrede niet gedaan.

Veel Amerikanen lopen hier rond. Met horden. Gisteren botste ik nog op 8 oudere dames uit Colorado. Straf, op voorhand had het gezelschap zichzelf een 'No politics' censuur opgelegd. 't Is al ver gekomen met den Trump. Hun maatschappij is serieus verdeeld. 

Door dat boomen in deelname aan de camino is er een schrijnend tekort aan slaapgelegenheid. Er wordt veel geld verdiend met georganiseerde pelgrimstochten. Veel slaapgelegenheden worden op voorhand al ingeboekt. En waar de vraag stijgt, stijgen ook de prijzen. Op Facebook wordt er ook al geronseld voor deelname. Veel jongelui zien hier een vorm van vakantie in en plannen korte trippen. Reeds om 12u staan ze al aan de deuren van de herberg. Die ganse wijze van doen zorgt er voor dat ik 4 dagen op voorhand al moet reserveren en dan nog hoor ik geregeld dat het volzet is. Jammer is dat. 

In de tuin van de albergue zag op m'n I-phone dat de Staf had geprobeerd me te contacteren met z'n horloge. Dus besloot ik ff te videobellen. 't Manneke was zichtbaar content dat ik hem opbelde. Z'n oogskes schitterden. Supermooi momentje zeg !

Rond 9u30 wordt ik verwacht aan de Eiffelbrug in Viana do Costelo. Met z'n vieren trekken we dan richting Afife.

Ondertussen is het morgend geworden en werd ik wakkergesnurkt door een roommate. Ik zal maar uit de veren, in dit geval een laken, komen en me klaarmaken voor de tocht.

Het stukje tot de Eiffelbrug was hooguit 5 km. Daar aangekomen zette ik in een parkje mijn wandelstokken aan een bankje. Luttele seconden kwam m'n gezelschap er aangereden met de echtgenote van Jan die hen naar die brug bracht. Ik kieperde m'n rugzak in de auto en ging richting Afife uit met Liliane, Annie en de Jan. Moet ik verder gaan ? Inderdaad mijn wandelstokken staan nog daar aan die Eiffelbrug. Geen wandelstokken meer. Morgen 5km van hier kan ik er om nieuwe gaan in Praya de Ancora. Van aan die brug tot aan het oude station van Afife waar m'n logement is hebben we de camino littoral gevolgd. Knappe vlonderpaden weeral met een vlugje los strandzand en een paadje tussen erikavelden. Prachtige dag maar desalniettemin jammer van m'n wandelstokken. 't Waren er verdomme zo 'n goeie !

Vanavond ben ik uitgenodigd bij Jan om te eten. Nadien keer ik naar m'n logement terug maar neem enkel het hoognodige mee. Morgenvroeg kom ik terug naar het huis van Jan en samen stappen we met het gezelschap van vandaag via de sportwinkel van Praya naar A Guarda in Spanje.

Ik zit hier in een luxueus stulpje, zwembad ... ben ik echt niet gewoon. Supervriendelijke mensen, m'n camino krijgt een andere dimensie. Tof. 

Hier stop ik ff. Fotokes morgen. 

Fotokes

Van Fão naar Anha

Gisterenavond nog een hamburger met frieten gaan eten hier in de snackbar van de camping. In het gezelschap van den Adam en Ilze. Het werd een fijne avond. Rond 9u werd het bedtijd en toen ik naar mijn bed ging kwam Grace, de vriendin van Sadee af met een schriftje. Grace, ook een jonge dame met karakter. Ik moest iets in dat boekje schrijven. Iets persoonlijk moest het zijn. Je moet er niet van verschieten dat ik me vereerd voelde. Ik schreef erin dat ze door hun spontaniteit mijn kijk op de jongere generatie hebben doen bijstellen. Ik moet toegeven dat die kijk terecht naar negativisme uitweek en zo ken ik mezelf nauwelijks. Met hun toedoen is dit uitgeklaard. 

Vandaag trekken we naar Anha. 20 paaltjes, dat zal wel lukken mijn gedacht. 

Rond 5u sloop er een gedaante naast m'n bed. Het was Ilze. Ze legde een briefje ip m'n kopkussen met het verzoek haar m'n blog toe te vertrouwen. Ze zou vroeg opstappen. Het voorspelde warme weer baarde haar zorgen. Dat zijn ze daar in de Baltische staten niet gewoon.

Het zijn 25 paaltjes geworden met toch wel wat hoogtemeters. Moordend warm en hiermee werd ik bevestigd in m'n besluit dat het lopen van de Mozarabe met nog hogere temperaturen niet aan mij besteed is voor het moment.

Enkele dagen geleden bezweek een Amerikaanse dame hier op de Portugués. De 65-jarige vrouw uit Portland in Oregon was samen met haar man en broer bezig aan de Camino da Costa, deze die ik nu loop, toen zij in de Portugese gemeente Belinho, deelgemeente van Esposende het slachtoffer werd van een plotselinge hartstilstand. Medepelgrims hebben naderhand op de plek van haar overlijden een kleine memorial ingericht. Ik ben er langs gestapt en heb van die memorial een fotoke genomen. Het maakt je even stil. Zo van die memorials heb ik al meer gezien maar nu kwam het echt heel dichtbij. Gewoon brute pech heeft die dame gehad. Speculeren over een onverantwoord avontuur op dergelijke leeftijd is je reinste onzin. 

Het stappen op steeds verharde wegen doet de vermoeidheid in de benen razendsnel toenemen. Dat was hier in de laatste 15km het geval. Het is schrijnend hoe de bermen van die wegen eruitzien. Overwoekerd met onkruid en vol zwerfvuil. Beschamend is het op z'n minste. Voor de afwisseling zorgd een kilometertje door een met zware rotsblokken dalend rotspad voor wat afwisseling. Rebecca, een afgestudeerde studente uit Wenen was hier mijn stapmaatje. Ze had zo een grote honger dat ze onderweg een eettent moest binnenduikelen. Bye Rebecca, misschien komen we mekaar nog tegen.  Het begin van de trip was nog erg mooi op die vlonderpaden voor de kust. Daarna op die vervuilde verharde wegen werd het minder. Maar ik ben er zonder kleerscheuren geraakt.

Ik zit hier in een geweldig verzorgde albergue. Voetenbad, verzorgde keuken en slaapplaatsen, propere douches ... dik in orde. Ik ga het hier bij laten. Fotokes voor later 

Fotokes

Van Guaçadouro naar Fão

Fotokes

De hospitalera van de herberg hier verdient een standbeeld in de branding van de Atlantische oceaan. Voor alle gestrande pelgrims die ze geen bed kon aanbieden ging ze persoonlijk op zoek naar logies. Dat heb ik er nog niet veel zien doen. Ik behandel de mensen op een manier zoals ikzelf graag behandeld wordt. Dat was haar leuze. Sjappoo madam. Ik heb haar persoonlijk m'n bewondering toegelicht.

In het restaurant waar ik ben gaan eten voelde ik me geript. Op de tafel die de zaalverantwoordelijke me aanduidde stonden broodjes, kaas en olijven. Dat had ik niet gevraagd maar goed ik heb die binnengespeeld. Dat ze me zouden gezegd hebben dat ze die als starters zouden aanrekenen, ik zou daarmee akkoord zijn gegaan. Nee, ne mens denkt dat dit aangeboden wordt. Soit de tapas op zich sloegen wat tegen. Ik heb er al beter gegeten. Bacalau, nochthans een culinair een specialiteit, wel ik stelde me er meer van voor.

Vandaag werd het een kleintje. Amper een goeie 12 km's. Reden hiervoor is dat ik wat heb moeten cijferen omdat ik op het juiste moment aan de Eifelbrug in Viano do Costelo moet staan. Liliane m'n stapvriendin uit de kempen zoekt met het gezelschap waarbij ze logeert in Afife, waaronder een radio-icoon uit het programma 'De madammen'  een stukje mee te stappen. Mooi, ik hoop alleen dat ze niet vergeten dat ik nog ne rugzak meesleur van een 15  à 16 kg. 13kg  gerief en de rest drinken en proviand inclusief.

Met dat supermooie weer is het extra genieten van de tocht. Ik durf te stellen dat die opaalkleur aan de einder van de Atlantische Oceaan in de koloniale tijden zo fascinerend moet geweest zijn dat het de aanzet gegeven heeft  tot het verkennen van de aardbol. De vlonderpaden over strand en duinen maken van de omgeving een pareltje. Het bestuur in De Panne zou hier een voorbeeldje aan kunnen nemen. 

Er komt wat meer communicatie op gang met de medepelgrims. Onderweg werd ik aangesproken door Iris uit Denemarken nadat ze een hele tijd op enkele meters achter mij liep. Ze zei me dat ik de perfecte tred voor haar aanhield. Ze verstond Vlaams want ze was 20 jaar getrouwd geweest met een Vlaming. Lang geleden gescheiden of overleden, in alle gevallen de Nederlandse taal had ze in jaren niet meer gesproken. Ze sukkelde met een peesplaatontsteking. Dat wordt opgeven. Ze was in Lissabon vertrokken.

Onderweg, tijd genoeg, even een rustpauze ingelast in het lokale nachtegalenpark van Apulia. Een colaatje of 2 en terug weg.

Zo af en toe steekt er een flauwe pijn op aan de rechterheup. In de volksmond de 'iekenissen' genaamd. Geen idee hoe het juist te verwoorden. De vraag kwam bij me op van aan welke kant dat iemand met een zeer been zijn wandelstok moet gebruiken. En inderdaad, ik heb het uitgetest, het is aan de kant van het goede been ! Geen zorgen maken, dat akkevietje was zo weer voorbij. 

De herberg is op een camping. Ik zit nu in het Natuurpark. Zelden heb ik zo een verzorgde herberg gezien. Inloopdouches, uitgebreide keuken, verzorgde toiletten. 't Is hier af.

De caminosfeer heb ik hier teruggevonden. Ilze, een dame uit Letland en ook pelgrim, was al aanwezig toen ik hier toekwam. Een grote en sympathieke madam met kunstige tattoos op haar armen. Direct een heel verhaal mogen horen, het klikte. Ben er zojuist mee naar de supermarkt geteend. Toffe babbel onderweg. Dan is er Adam, m'n roommate hier. Een Tsjech en uitbundig van aard. Ook een paar tattoos en hij liet me fotokes zien van die beroemde kloktoren daar in Praag. Hij deed met veel lawaai die vogeltjes na die er om het halfuur uit die deurtjes kwamen piepen. Pittig detail, hij schatte me 45 jaar.

En dan was er Sadee uit Californië. Toffe jonge dame, 25 schat ik,  uit Californië maar van Japanse komaf naar het uiterlijk te oordelen. Ook zij mooi en overvloedig geïnkt. Armen, buik, zowat overal. Ze moest opgeven vanwege de bleinen ocharme. Ik heb haar wat verzorgingsproducten bezorgd. Ook had ze wat spierklachten waarna ik de paardebalsem van de buurvrouw aanprees. Ze was gelukkig met het aanbod. Even vreesde ik gezien de wijze waarop ze die op haar lijfje smeerde dat haar tattoos zouden verdwijnen. Neen, dat was het geval niet. Iets later kwam haar stapmaat Grace toe. Samen gingen ze zwemmen. Dat was een hele toffe kennismaking weeral ! Ik ga dat doemdenken over de jongere generatie beslist een halt moeten toeroepen. 

Ik ga stoppen, morgen meer. 

Van Mindelo naar Aguçadoura

Hugo mijne stapmaat heeft ontdekt hoe je op Polarsteps de geposte fotokes vlugger kan zien !  De 1ste foto van de post of de nieuwe post al naargelang moet aangetikt worden. Daarna kan je swipen zodat de fotokes vlugger verschijnen. Dit ff ter zijde.

Hier in het hostal in Mindelo is er tegelijkertijd ook een boksclub gevestigd. Heel het gelijkvloers in openlucht hangt vol gigantische boksballen in alle kleuren. Of, wat ook tot de mogelijkheden behoort : Er stelt zich misschien wel een agressie probleem bij de hostaleigenaar zodat hij zich wat kan afreageren op die punchingballen als hij het moeilijk krijgt. Veel sporters heb ik er niet gezien.

Het gezelschap pelgrims daar in Mindelo was beperkt, 1 dame uit Oekraïne, ik snap niet hoe zij hier op haar gemak kan rondwandelen terwijl haar land in oorlog is. Een Pool, een vriendelijke gast, hij heet Kristoffer. Die Oostenrijkse studente ook nog en tot slot een asociaal heerschap dat zelfs geen moeite deed om je aan te kijken.

Rond halfnegen koos ik het pelgrimspad. Rustig aan voor een kleine 20-tal paaltjes. Ik vind dat al voldoende om er mijn zonden mee uit te gommen. De knoken beginnen te preutelen. Maar ik bijt door tot nu toe.

De wegen hier in deze streek van Portugal zijn overwegend kasseibanen. Voetpaden vind je enkel daar waar er huizen staan. Aan de kant van de weg zijn die kasseien compleet uit formatie gereden door het verkeer. Het is dan moeilijk stappen. Een reden te meer om van de Camino do Costa uit te wijken naar de Camino Littoral. Vele malen is dat aangenamer. Kilometers lang kan je stappen over de wandeldijken waarop je ook nog kan uitwijken naar vlonderpaden die over het strand aangelegd zijn. In Povoa de Vazim was het een mondain gedoe. Strandbars, gocart verhuur, animatie het was er precies één groot hotelbeachdomein. 

Jongens jongens, wat is het triestig gesteld met 80% van de jeugd. De generatie Z maw, de Z van zombie. Die kunnen precies niet meer lachen. Hun oortjes zijn voor hen de perfecte muur waarachter ze zich kunnen terugtrekken en isoleren van een voor hen vijandige wereld. Soms, eerder zelden, kom je een vrolijke vogel tegen. Zoals hier in de herberg Jason, een Spanjaard van rond de 30. Z'n moeder komt uit Hong Kong vandaar dat hij niet Fernando heet of zoiets in die aard. Jason begon spontaan een praatje. Hij was enthousiast want hij kon hier in de herberg zonder reserveren het laatste bed op de kop tikken. Een hele hoop pelgrims werden al doorgestuurd, allemaal jonge gasten zonder reservatie. Die gasten maken kleine trippen, zijn vroeg aan een herberg en zorgen er zo voor dat die binnen de kortste keren volzet raakt en dat er op een camino meerdere overnachtingen per pelgrim zijn dan pakweg 10 jaar geleden. De charme van een pelgrimsweg wordt daardoor sterk aangetast. Gelukkig kom je zo tussen al die op zichzelf gerichte jongelui zo af en toe eens een toffe kerel tegen. Zoals die Jason en ook David die me eerder onderweg aansprak. David komt uit Massachussets. Ik schat hem halverwege de 30. Hij had de Triple Crown gelopen in de US. De Pacific trail, de Apalachian trail en nog éne, de naam ontgaat me. Over de Apalachian trail deed hij 135 dagen. We komen mekaar nog tegen zei hij en liep verder. En inderdaad hij stond te wachten aan herberg samen met nog tientallen pelgrims. Tevergeefs, volzet. Zijn bulderlach tussen die hoop pelgrims sprak boekdelen. Het is aangenaam om zulke sfeermakers te mogen ontmoeten. Het contrast met jonge zombiepelgrims zorgt voor wat kleur.

Verdomme er zitten 2 Italianen in de kamer hier. Dat zijn gerenommeerde lawaaimakers. Wat de herberg betreft, die is dik ok. Vriendelijke hospitalera, vlak op de zeedijk, alles netjes en verzorgd. Ik hoop er nog zo tegen te komen !

Seffens trek ik op zoektocht naar een visrestaurantje. Een perfecte afsluiter moet dat worden van een met zon overgoten dag. Dat moet lukken alhoewel ik hier wel enkele kilometers van het mondaine Povoa de Vazim zit. Ik kijk wel uit. Nu ga ik er van tussen ...

Fotokes iets later.

Fotokes

Van Porto naar Mindelo

Gisteren en dat was ik nog vergeten te vertellen scheelde het niet veel of ik moest de handdoek in de ring gooien. Het zat hem namelijk zo dat ik naar een albergue wilde bellen om te reserveren. Het lukte gewoon niet om te bellen want Vodaphone herkende de Proximuskaart niet. In dat geval staat ge letterlijk met de rug tegen de muur wanneer je in de vreemde zit en moet rondbellen om te reserveren. Je afhankelijkheid van die gsm is onvoorstelbaar. Ik wist het even niet meer hoe het zonder GSM te redden. Telefoonkotjes zijn er immers niet meer. Toen herinnerde ik me uit m'n 'carrière' dat personeelsleden die in het grensgebied werkten een selectie moesten maken uit de verschillende operators om er enkel op de Belgische aan te sluiten. Kwestie van de kosten te beperken voor het bedrijf.  4 heb ik er geprobeerd ... nougabolle, zo dood als ne pier. Een laatste hoop op AI gezet en de vraag gesteld : Jawel ! Toestelleke volledig uitzetten zei die robot en terug opstarten zodat er opnieuw synchronisatie ingesteld wordt tussen de SIM-kaart van Proximus en de buitenlandse operator. Oef, dat was even in de haren krabben. Maar zo kwam het terug in orde. Ineens kreeg ik 3 gemiste oproepen binnen van Stafke zijn nieuwe horloge. Ik denk dat hij geen raad weet met m'n afwezigheid ocharme toch ! Straks pakt de meester nog z'n horloge af want hij belt er mee in de les ! Allez Jan, naar de start nu !

7u eruit, de 3 dames uit Antwerpen lagen nog groggy in hun bedje. Gaan eten en hop, de rugzak optuigen en ribbedebie, kompas richting noorden. Het was halfnegen bij de start. De eerste 8km stelden niet veel voor. De rand van Porto bestaat uit verschillende wijken.  Casa van hier, casa van daar, senhora van hier en ook nog van daar. Vrij eentonig en éénmaal de runway van de luchthaven van Porto gerond zat ik tussen de landerijen. Maïsvelden voerden de boventoon samen met de kasseien en de vliegen. Ik had me nochthans proper gewassen deze morgen. Onderweg naar Mindelo ben ik maar 4 pelgrims tegengekomen. 1 Duitse jonge dame, ik schat 30, ze stapt haar 1ste Camino. Verder een koppel, man en vrouw waar ik de nationaliteit niet van te weten kwam, ze spraken gebarentaal en nummer 4 kwam ik tegen bij het uitvissen waar het hostal zich bevond. Het is een jonge studente uit Oostenrijk. Ze leert voor dokter. 

De logies hier in Mindelo ... waarom komt de Nelson Mandela steeds in gedachten bij het zoeken naar deze dorpsnaam ... zijn proper. Simpel maar netjes. De uitbaters spreken enkel Portugees dus Google Translate heeft haar werk. Zojuist nog wat boodschappen gedaan terwijl de hostalhulp mijne was doet.  Ik geraakte niet buiten in dat winkeltje. Het werd uitgebaat door een al oudere dame die 20 jaar in Lyon in Frankrijk heeft gewoond. In 't Frans bracht ze haar hele levenverhaal. Ik denk dat ik er bijna een uur heb binnengezeten. Ze bekloeg zich over de immigratiegolf van Brazilianen die Portugal overspoelen. Sinds kort heeft ze een alarm in haar winkeltje. 3 keer heeft ze het al moeten gebruiken Ik kreeg kompassie met dat lieve mens. 

Morgen staat er een nieuwe toer op de rol. Naar een dorp met een nog moeilijkere naam : Aguçadoura ! Daar zoek ik een onvervalste pelgrimsherberg op, ik ben benieuwd. . 

Het afstandstappen vraagt terug om nog wat routine. M'n billen voelden na 15 paaltjes wat stijf aan. Morgenvroeg smeer ik er paardebalsemop. Gekregen van de buurvrouw die een hele pot meebracht van het Zwarte Woud. Pferdebalsen, ruikt uren in de wind naar eucalyptus en kamfer. Vandaar morgenvroeg smeren of heel de kraam hier ruikt ernaar. 

Ha daar komt mijne was eraan. Ik ga die vlug ophangen. Ik sluit hier af voor vandaag. Later zoek ik een restaurantje op of spreek ik de sardienen aan die ik in dat winkeltje heb aangeschaft.

Fotokes later ! 

Fotokes

Porto en de Douro

Ik heb heel goed geslapen in mijn 3-traps stapelbed. Om 5 uur was ik al wakker. Met een open kamervenster hoor je in een boerengat nogal eens loeiende koeien of kraaiende hanen maar in een statiebuurt zijn het in dit geval zatlappen die met verbaal kabaal hun aanwezigheid in de verf zetten. De gasten hier op de kamer zijn Spanjolen die hier logeren voor hun werk. Rustige boys, ik heb er op de Norte andere tegengekomen. Voilà, 't is nu 7u, ik ga een douchke pakken, ontbijten kan ik tot 10u en daarna duikel ik de stad in. De kathedraal van Porto komt zeker aan bod. Ik kan er misschien m'n eerste stempel versieren.

Zo die stempel van de kathedraal heb ik in m'n credencial staan. Onderweg naar de volgende stop vraag ik er nog één om te vermijden dat ze daar in SdC moeilijk zouden kunnen doen. Je moet er tegenwoordig 2 hebben om je camino te krijgen. Er wordt anders te veel gefoefeld.

Vanuit de kathedraal gaat het via een eeuwenoude trap in smalle straatjes en steegjes naar de oevers van de Douro. Vele trappen en what goes up must go down maar in dit geval omgekeerd. 

Na m'n 10 km wandelingetje langs de oevers moest ik terug omhoog. Het jaagde me met de camino Primitivo voor ogen wat schrik aan. 

Het mooie weer lokte heel wat toeristen naar de Douro oevers. Heel sfeeëriek met die rabelos op het water. Deze unieke, platboomde houten vrachtschepen werden historisch ontworpen om de woeste stromingen en ondieptes van de rivier de Douro te trotseren. Ze hadden geen diepe kiel en werden bestuurd met een groot hekroer (een lange roeiriem aan de achterkant) om behendig door de stroomversnellingen te manoeuvreren. Mooi om dat te zien. ! Horden Amerikaanse toeristen flaneerden daar langs die oevers ! Porto is een gezellige stad. De moeite !

3 giechelkonten van rond de 20, komende uit het Antwerpse, duikelden hier een uurtje geleden de kamer binnen. Die gaan feesten zo te horen. Het krakeel ging crescendo met als onderwerp datgene wat ze zouden aantrekken kwa kledij om de stad in te stormen. Maar ja, goed dat de jeugd de mogelijkheden heeft om te reizen. Ik ben benieuwd hoe ze hier zullen landen vannacht. Ze moeten op dezelfde vlieger gezeten hebben als Liliane, m'n stapmaat uit de kempen. Zij kwam vandaag ook toe in Porto. Zij logeert bij familie in Afife. Ik loop daar voorbij binnen een dag of 5. We hopen elkaar te treffen daar ergens in de geburen. 

Morgen gaat de kop eraf. En 't is nen dikke ! Ook op deze camino zijn er vele herbergen en hostals al op voorhand volgeboekt. Dat maakt dat ik m'n tracks al danig heb moeten aanpassen. Morgen moet ik Labruge op 26km nog een 6-tal kilometers voorbijlopen tot in Mindelo. Jawel, je vindt nog onderdak maar meer dan 50€ en dat gaat tot enkele honderden maar zoveel wil ik niet spenderen op een camino.

In het terugkeren daarstraks botste ik op een Time Out hangar. Daar staan tientallen standjes met chefkoks die allerlei specialiteiten à la minute voor je klaarmaken. In Lissabon maakte ik kennis met deze vorm van catering. 't zal pulpo worden straks ....

Ik hou het hier bij ....  de fotokes volgen met een link. Het duurt wel even voordat de album bij google klaar is.

Fotokes

Porto - arriba

Wel, ik zit in Porto. Morgen nog even uitblazen en donderdag gaat de kop eraf. De vlucht naar Porto verliep in de wolken met veel turbulentie. Alhoewel ik aan het raampje zat was er dus niet veel te koekeloeren. Juist aan de kust van de golf van Biskaje in Nantes waren er wat opklaringen. Een fotoke van de kustlijn voor de Staf kon ik niet laten liggen.  Rond 5u landde de vlieger daar. En opnieuw zat er net zoals op de TGV naar Bordeaux in '22 een dubbele meter naast mij. De mens zat echt geprangd tussen zijn eigen stoel en de rij stoelen ervoor. Die stapte gekraakt uit de vlieger. Jongens wat beklaag ik de mensen die digibeet zijn. Overal maar dan ook overal is het inchecken, betalen, reserveren,  mailen met je I-phone. Als je cash betaalt bekijkt men jou alsof je van een andere planeet komt. Het is hier in het hostel wel even aanpassen. Ze gaven me een plaatske in een stapelbed, 't was het laatste zogezegd, op niveau 3 begot. Klimmen dus. Ook de kalandizie hier in het hostal scheelt ettelijke generaties met mezelf. Zo kan ik door mezelf iets wijs te maken mijn eigen ouderdom wat camoufleren. Zo, veel viel er nog niet te beleven vandaag en bovendien regent het hier. Zojuist een kebabkeet binnengeduikeld voor een hapje en daar laat ik het bij voor vandaag. Morgen wat sightseeing ....

Foto's