Gisterenavond nog een hele conversatie gehad met de Guillermo, een Spanjool uit Toledo. In 't Nederlands vertaalt zich dat naar Guillaume ... Willem. Hij was op zoek naar een nieuwe verblijfplaats in Galicië maar bij nader inzien waren er hier te veel hellingen aangezien hij zwoer bij verplaatsingen per fiets. Een auto was niets voor hem. Ik stelde me de vraag hoe hij 2 zware valiezen op zijn velo meesleurde want die had hij bij. Het hem vragen deed ik niet. Z'n Engels was zo gebrekkig dat een gesprek me te veel moeite kostte. Dat vreet te veel energie en de tegenpartij verstaat je evenmin.
Dan was er 아름다움 m'n roommate. Een meisje, ik schat 25 hooguit, dat uit Zuid Korea kwam. Ze was op weg naar Porto en terugkwam uit SdC. Ik vroeg haar of ze de botafumeira had zien zwieren. Niet dus. Toen ik er haar een filmpje van liet zien had ze zo'n spijt dit gemist te hebben dat ze teruggekeerd zou zijn.
In 't laat spoelde er nog een Italiaan aan in het hostal. Zijn voornemen om SdC te bereiken had hij opgegeven. Ook hij had nergens gereserveerd en was moedeloos geworden van overal doorgestuurd te worden. In Tui was hij gestart, de 100km afstand, de minimumvereiste voor het krijgen van je Compostela. Tot in Arcade, waar ikzelf nu zit, was hij geraakt. Van daaruit retour naar Vigo en vervolgens terug naar spaghettiland. De Compostela is bij sollicitanten voor een job erg gegeerd. Ze kunnen dat op hun curriculum vitae vermelden wat een meerwaarde kan betekenen voor het verkrijgen van een job.
Verder verliep de dag zonder fontonten. Een bezoekje aan een supermercado, nog een wandelingetje in het park en dan naar bed. Het hostal 'Bed & Rooms' daar in Vigo was helemaal opgetrokken in vensterglas. Het is zo eens iets anders wanneer je 's nachts een kijk hebt op een drukke verkeersader. De rode lichtslierten van het voorbijrazend verkeer zijn fascinerend als je er vanuit je bed op kijkt.
Ik tik nu m'n verslagje in en de persoon waarmee ik m'n stapelbed moet delen komt hier zojuist aangewaaid. Zo te oordelen is dat geen lichtgewicht. 't Zien er nogal stevige bedden uit, gelukkig want ze heeft het bovenbed. Dit is niet overal het geval. Maar het is een heel lieve dame, ze komt uit Letland. Ze vertelt me zojuist dat ze het raar vond dat er aan de beroemde brug in Porto geen hoge relingen staan. In Letland zijn alle relingen aan voetgangersbruggen op schouderhoogte om zelfmoordpogingen te voorkomen zo vertelt ze me. In de winter is er maar amper 6 uur schemerlicht overdag en dat maakt vele mensen depressief. Toen ik zei dat het zien van het Aurora Borealis nog op m'n bucketlist stond werd ik meteen uitgenodigd tot een bezoekje.
Met Vigo te verlaten wordt er definitief afscheid genomen van de kust dus ook van de Littoral. Het klimwerk is gestart. 502 hoogtemeters vandaag volgens google maps en er zaten er een paar venijnige stukjes tussen. Nu bestempel ik mezelf een beetje als een hypocriet ! En maar afgeven op dat digitale tijdperk en er dan toch volop zelf gebruik van maken. Eigenlijk fout van me, mea culpa.
In Redondela passeerde ik rond 13u de pelgrimsherberg van Redondela. Een albergue van de junta. Heel het pleintje vooraan de herberg stond al vol jeugdige pelgrims en touregrinos. Velen zullen er bij het opengaan te horen krijgen dat er geen plaats meer is.
De wandeling, 36000 stappen, van Vigo naar Arcada was prachtig. Zeker vanaf Redondela. Betoverend mooie vergezichten vanuit de hoogte op de zee-arm Rio de Vigo. Overwegend halfverharde paden en mooie stroken met lommer. Het venijn zat er in de laatste 2 km. Hellingen van 15°, dat wilt al wat zeggen. Maar het zit hem zo dat niemand me moet komen vertellen dat ik me moet haasten. Onderweg kwam ik Greg en Shy tegen. Die teenden nog tot in Pontevedra. Ik moest hen na een kilometertje of 2 lossen. Ze liepen iets te snel voor mij met hun lichtere rugzak.
Onderweg maakte ik nog kennis met 2 zussen uit Sydney, een echtpaar uit Malmö in Zweden, nog ééntje uit Melbourne en een trio uit Christchurch in Nieuw Zeeland.
Om 5 uur kwam ik aan in het herberg/hostal Filla da Mar. Vrolijke site ! Grote kroeg eraan en ik krijg er een gratis diner + ontbijt gratis aangeboden. De slaapplaatse zijn netjes en in de kamers zijn er mooi vlak geschilderde muren. Geen behang waar bedwantsen zo graag in huizen. En die gratis eterij .... misschien is het Liza, de hospitalera haar verjaardag wel.
Morgen wordt het Pontevedra, de laatste stop voor m'n spirituele reis. Ik laat het even hierbij.
Fotokes later
Geen opmerkingen:
Een reactie posten