De hospitalera van de herberg hier verdient een standbeeld in de branding van de Atlantische oceaan. Voor alle gestrande pelgrims die ze geen bed kon aanbieden ging ze persoonlijk op zoek naar logies. Dat heb ik er nog niet veel zien doen. Ik behandel de mensen op een manier zoals ikzelf graag behandeld wordt. Dat was haar leuze. Sjappoo madam. Ik heb haar persoonlijk m'n bewondering toegelicht.
In het restaurant waar ik ben gaan eten voelde ik me geript. Op de tafel die de zaalverantwoordelijke me aanduidde stonden broodjes, kaas en olijven. Dat had ik niet gevraagd maar goed ik heb die binnengespeeld. Dat ze me zouden gezegd hebben dat ze die als starters zouden aanrekenen, ik zou daarmee akkoord zijn gegaan. Nee, ne mens denkt dat dit aangeboden wordt. Soit de tapas op zich sloegen wat tegen. Ik heb er al beter gegeten. Bacalau, nochthans een culinair een specialiteit, wel ik stelde me er meer van voor.
Vandaag werd het een kleintje. Amper een goeie 12 km's. Reden hiervoor is dat ik wat heb moeten cijferen omdat ik op het juiste moment aan de Eifelbrug in Viano do Costelo moet staan. Liliane m'n stapvriendin uit de kempen zoekt met het gezelschap waarbij ze logeert in Afife, waaronder een radio-icoon uit het programma 'De madammen' een stukje mee te stappen. Mooi, ik hoop alleen dat ze niet vergeten dat ik nog ne rugzak meesleur van een 15 à 16 kg. 13kg gerief en de rest drinken en proviand inclusief.
Met dat supermooie weer is het extra genieten van de tocht. Ik durf te stellen dat die opaalkleur aan de einder van de Atlantische Oceaan in de koloniale tijden zo fascinerend moet geweest zijn dat het de aanzet gegeven heeft tot het verkennen van de aardbol. De vlonderpaden over strand en duinen maken van de omgeving een pareltje. Het bestuur in De Panne zou hier een voorbeeldje aan kunnen nemen.
Er komt wat meer communicatie op gang met de medepelgrims. Onderweg werd ik aangesproken door Iris uit Denemarken nadat ze een hele tijd op enkele meters achter mij liep. Ze zei me dat ik de perfecte tred voor haar aanhield. Ze verstond Vlaams want ze was 20 jaar getrouwd geweest met een Vlaming. Lang geleden gescheiden of overleden, in alle gevallen de Nederlandse taal had ze in jaren niet meer gesproken. Ze sukkelde met een peesplaatontsteking. Dat wordt opgeven. Ze was in Lissabon vertrokken.
Onderweg, tijd genoeg, even een rustpauze ingelast in het lokale nachtegalenpark van Apulia. Een colaatje of 2 en terug weg.
Zo af en toe steekt er een flauwe pijn op aan de rechterheup. In de volksmond de 'iekenissen' genaamd. Geen idee hoe het juist te verwoorden. De vraag kwam bij me op van aan welke kant dat iemand met een zeer been zijn wandelstok moet gebruiken. En inderdaad, ik heb het uitgetest, het is aan de kant van het goede been ! Geen zorgen maken, dat akkevietje was zo weer voorbij.
De herberg is op een camping. Ik zit nu in het Natuurpark. Zelden heb ik zo een verzorgde herberg gezien. Inloopdouches, uitgebreide keuken, verzorgde toiletten. 't Is hier af.
De caminosfeer heb ik hier teruggevonden. Ilze, een dame uit Letland en ook pelgrim, was al aanwezig toen ik hier toekwam. Een grote en sympathieke madam met kunstige tattoos op haar armen. Direct een heel verhaal mogen horen, het klikte. Ben er zojuist mee naar de supermarkt geteend. Toffe babbel onderweg. Dan is er Adam, m'n roommate hier. Een Tsjech en uitbundig van aard. Ook een paar tattoos en hij liet me fotokes zien van die beroemde kloktoren daar in Praag. Hij deed met veel lawaai die vogeltjes na die er om het halfuur uit die deurtjes kwamen piepen. Pittig detail, hij schatte me 45 jaar.
En dan was er Sadee uit Californië. Toffe jonge dame, 25 schat ik, uit Californië maar van Japanse komaf naar het uiterlijk te oordelen. Ook zij mooi en overvloedig geïnkt. Armen, buik, zowat overal. Ze moest opgeven vanwege de bleinen ocharme. Ik heb haar wat verzorgingsproducten bezorgd. Ook had ze wat spierklachten waarna ik de paardebalsem van de buurvrouw aanprees. Ze was gelukkig met het aanbod. Even vreesde ik gezien de wijze waarop ze die op haar lijfje smeerde dat haar tattoos zouden verdwijnen. Neen, dat was het geval niet. Iets later kwam haar stapmaat Grace toe. Samen gingen ze zwemmen. Dat was een hele toffe kennismaking weeral ! Ik ga dat doemdenken over de jongere generatie beslist een halt moeten toeroepen.
Ik ga stoppen, morgen meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten