Gisterenavond nog een hamburger met frieten gaan eten hier in de snackbar van de camping. In het gezelschap van den Adam en Ilze. Het werd een fijne avond. Rond 9u werd het bedtijd en toen ik naar mijn bed ging kwam Grace, de vriendin van Sadee af met een schriftje. Grace, ook een jonge dame met karakter. Ik moest iets in dat boekje schrijven. Iets persoonlijk moest het zijn. Je moet er niet van verschieten dat ik me vereerd voelde. Ik schreef erin dat ze door hun spontaniteit mijn kijk op de jongere generatie hebben doen bijstellen. Ik moet toegeven dat die kijk terecht naar negativisme uitweek en zo ken ik mezelf nauwelijks. Met hun toedoen is dit uitgeklaard.
Vandaag trekken we naar Anha. 20 paaltjes, dat zal wel lukken mijn gedacht.
Rond 5u sloop er een gedaante naast m'n bed. Het was Ilze. Ze legde een briefje ip m'n kopkussen met het verzoek haar m'n blog toe te vertrouwen. Ze zou vroeg opstappen. Het voorspelde warme weer baarde haar zorgen. Dat zijn ze daar in de Baltische staten niet gewoon.
Het zijn 25 paaltjes geworden met toch wel wat hoogtemeters. Moordend warm en hiermee werd ik bevestigd in m'n besluit dat het lopen van de Mozarabe met nog hogere temperaturen niet aan mij besteed is voor het moment.
Enkele dagen geleden bezweek een Amerikaanse dame hier op de Portugués. De 65-jarige vrouw uit Portland in Oregon was samen met haar man en broer bezig aan de Camino da Costa, deze die ik nu loop, toen zij in de Portugese gemeente Belinho, deelgemeente van Esposende het slachtoffer werd van een plotselinge hartstilstand. Medepelgrims hebben naderhand op de plek van haar overlijden een kleine memorial ingericht. Ik ben er langs gestapt en heb van die memorial een fotoke genomen. Het maakt je even stil. Zo van die memorials heb ik al meer gezien maar nu kwam het echt heel dichtbij. Gewoon brute pech heeft die dame gehad. Speculeren over een onverantwoord avontuur op dergelijke leeftijd is je reinste onzin.
Het stappen op steeds verharde wegen doet de vermoeidheid in de benen razendsnel toenemen. Dat was hier in de laatste 15km het geval. Het is schrijnend hoe de bermen van die wegen eruitzien. Overwoekerd met onkruid en vol zwerfvuil. Beschamend is het op z'n minste. Voor de afwisseling zorgd een kilometertje door een met zware rotsblokken dalend rotspad voor wat afwisseling. Rebecca, een afgestudeerde studente uit Wenen was hier mijn stapmaatje. Ze had zo een grote honger dat ze onderweg een eettent moest binnenduikelen. Bye Rebecca, misschien komen we mekaar nog tegen. Het begin van de trip was nog erg mooi op die vlonderpaden voor de kust. Daarna op die vervuilde verharde wegen werd het minder. Maar ik ben er zonder kleerscheuren geraakt.
Ik zit hier in een geweldig verzorgde albergue. Voetenbad, verzorgde keuken en slaapplaatsen, propere douches ... dik in orde. Ik ga het hier bij laten. Fotokes voor later
Geen opmerkingen:
Een reactie posten