Gisterenavond ben ik dan ingegaan op de aangeboden 'diner'. Het was żeker niet slecht maar een Belg is te veel verwend om de kookkunsten uit andere culturen naar waarde te schatten. 'Enjoy your meal' zei de oversympathieke barman. Als voorgerecht een mengeling van hamblokjes met gekookte aardappel- en wortelblokjes. En hoofdgerecht was gekookte rijst met wat flinterdunne varkenslapjes met een lepeltje onbekende saus. Een pintje, een flan en een koffie. Voilà, dat was het. Er was veel volk en het personeel deed haar uiterste best om iedereen vlug te bedienen. Ze vlogen.
Laurenzo was gisteren m'n roommate. Hij kwam uit Apulië in Italië. Jonge gast en pas afgestudeerd. Hij startte in Tui voor zijn 100km Compostela certificaat. Vriendelijke en behulpzame jongen die een beetje onwennig zijn eerste solo-avontuur begon. Die komt er wel.
M'n bed heeft standgehouden en die Letse dame was al vertrokken toen ik wakker werd. Ik ben laat wakker geworden eigenlijk. Het kon want er was maar een klein eindje te lopen vandaag. Amper 15 paaltjes tot in Pontevedra. De poetsvrouw wervelde al door de slaapzalen om de lakens en kussenslopen op te halen. Daar in Pontevedra ben ik in 2019 al eens doorgelopen. Ik logeerde toen bij de witzusters. Ik herinner me m'n verbazing omdat die nonnekes daar sleurden met vuilbakken en dat er op hun habijt geen tikkeltje vuil te bespeuren viel. Smetteloos wit zoals hun veronderstelde ziel !
Omdat ik maar eerst rond 10u dacht te vertrekken had ik alle tijd om te ontbijten. In het hele benedenverdiep wemelde het al van 'pelgrims' die er om een stempel kwamen vragen. Druk druk druk. Om 10u trok ik me ingang en buiten leek het een overrompeling van 'pelgrims'. Ze kwamen uit de riolen gekropen. In grote groepen laveerden de Amerikanen onder leiding van een gangmaker/gids op het Jacobspad. Iedereen moest schoon bijeen blijven. De eerste 10 km waren best pittig vanwege enkele steile klims door een bosgebied. Meestal ging het omhoog over dikke rotsblokken. Op zulke momenten ben je blij dat je bottienen aan hebt. Ook zie je nu al vele wandelaars met voorzichtige stapjes vooruit komen alsof ze precies tussen eieren moeten lopen. Blaren en pijnlijke voeten zijn hier de boosdoeners. En dat kan verdorie zeer doen. Amy en Scott uit Seattle/Washington waarmee ik samen even op een rotsblok uitrustte deden een opmerkelijke uitspraak over deze onfortuinlijke stappers : 'People who have lost their legs or can no longer walk beg for blisters'. Daar kon ik enkel bevestigend op jaknikken. Dat ga ik onthouden.
Onderweg aan een kapelletje stond er een groot kruisbeeld. Op een bank gezeten trok ik er een fotoke van. 2 dames uit Maleisië zaten naast me en op het moment dat ik het fotootje trok liet ik me ontvallen dat het de 'wrong Jezus' was. Ik moest hen uitleg geven wilde ik in hun ogen niet als een handlanger van Satan aanzien worden. Best dus dat ik wat uitleg gaf ! Deze Jezus had zijn hoofd gebogen naar de linkerschouder en volgens het christelijk protocol moet dat hoofd naar de rechterschouder neerhangen. De kant waar de goede moordenaar aan zijn kruis bengelde. Tronen aan de rechterkant van de Vader verwijst ook nog naar de hemelse posittie van Jezus na zijn opstanding en hemelvaart. Dat laatste viel me nogal moeilijk uit te leggen in 't Engels maar ze namen toch genoegen met m'n uitleg.
De laatste kilometers waren min of meer vlak langs de baan en rond 3 uur kwam ik toe aan het Aloxa alberguehostal. Vriendelijk onthaal, geklooi met QR codes om in te checken maar ik ben binnengeraakt. Ook dit etablissement is helemaal volgeboekt maar ik had gereserveerd. Ondertussen heb ik mijne was in een machine gestopt en die hangt nu te drogen. Seffens ga ik eens naar buiten op verkenningstocht. Dan sluit ik hier maar even af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten