Gisteren en eergisteren stond er een strakke noorderwind aan de kust hier wat veel wind op kop betekende. Sommige momenten deden die windvlagen me denken aan de oversteek van de Pyreneeēn op de Camino Frances. Zelfs de wandelstokken werden van tijd tot tijd weggeblazen. Ik ben heden goed uitgewaaid met andere woorden. Vandaag trekken we naar het Patos Beach Hotel in Nigràn. Dat klinkt als een bel. Een kleine 20 kilometer bij 22°C en droog weer zal het worden voor vandaag. Opnieuw grotendeels langs de kust dat levert een magnifiek decor op. Om 16u kan ik maar eerst inchecken dus neem ik mijn tijd en zoek maar eerst rond 9u te vertrekken. Zo maak ik nog wat tijd om naar de oceaan te turen vanuit m'n kamer. Een miniscuul bootje zeilt zuidwaarts met op de verre achtergrond een enorme oceaanstomer. Het zicht zet je dromen aan 't werk. Ik heb m'n beroep gemist ....
Stilaan wordt het tijd om op te krassen en kan ik de sleutel van m'n habitaciones op mijn keer nu richting receptionist keilen. Op voorwaarde natuurlijk dat het dezelfde triestige figuur is die me gisteren 'verwelkomde'. ...Nee, ik zal maar mijn manieren houden en de kaart van het medelijden trekken. Toch zal ik het niet nalaten hem 'Salut en de kost' toe te wensen bij m'n vertrek.
Allez hop, en route nu !
Het is nog stilletjes op de weg. Opnieuw blaast die noordenwind er flink op los. Opletten dat ik er geen koppijn van krijg. Anderzijds zorgt die wind wel voor spektakel. Golven worden opgezwiept en beuken in op de rotskust. Ze ontploffen in een druppelnevel waarin de zon regenboogjes tovert. Een betoverend schouwspel gratis voor niets.
In Baiona ben ik een kroegje binnengestapt om een koffieke te consumeren. Man wat kunnen die gasten daar luidruchtig met elkaar klappen. Ik vroeg me af hoe dat komt dat die niet normaal kunnen klappen. Even dacht ik nog dat die daar allemaal doof waren. En vandaar dat geroep naar elkaar. Ik vroeg het aan de AI- robot want ik was echt curieus. Die antwoorde me terug en moest het jou interesseren :
Passie en expressie: In de Spaanse cultuur is communicatie vaak synoniem met emotie en energie. Hard praten wordt daar niet gezien als onbeleefd of boos, maar juist als een teken van betrokkenheid, gezelligheid en levensvreugde. Zachtjes praten associëren Spanjaarden eerder met geheimzinnigheid of desinteresse.
Iedereen praat tegelijk: In tegenstelling tot veel Noord-Europese culturen, waar men netjes op beurt wacht, is het in Spanje heel normaal om door elkaar heen te praten. Om dan nog gehoord te worden door je gesprekspartner, móét het volume wel omhoog.
Bij deze is het hen vergeven zie !
Op het laatste stukje naar het hostel heb ik een heel stuk over het strand gelopen. Dat stapt moeilijk en dat zou ik op dag 1 zelfs niet overwogen hebben. Maar je benen wennen vlug aan de kilometers en worden niet zo vlug meer moe. Zoals vandaag zou ik er na 20km makkelijk nog een stuk of 15 er bij aan kunnen breien. Helaas die reservaties zijn letterlijk een blok aan het been. In mijn geval 2 benen. Daar op dat strand liep er nog een oude pelgrim die zijn schoenen uitspeelde voor het water dat in geultjes naar de oceaan liep. Onmogelijk om je voeten droog te houden gesticuleerde hij er op los. Dat zullen we wel eens zien ! Ik polste de diepte van de geultjes en stapte er gewoon in. Met goed ingevette bottienen is dat geen probleem. Ja daar stond hij daar op z'n blote voeten. De meeste caminolopers lopen op zo van die sportsloefkes. Dat loopt wel vlot maar als de weg er een beetje geaccidenteerd bij ligt is de kans op verstuikingen erg groot. Bye bye camino in dit geval.
Het hostal hier in Patos is ok. Ook hier valt alles enkel online en digitaal te regelen. Via Whatsapp begot ! Iemand zonder I-phone is tegenwoordig de sigaar op een camino. Die krijgt niets meer geregeld.
Daarnet liep ik den Jason uit Malaga terug tegen het lijf. In Aguaçadouro zag ik hem voor het laatst in het bacalau restaurant met een meisje uit Oekraïne. Nu heeft hij er al 2 mee in z'n voetsporen. Het is dan ook een knappe jonge kerel en erg sympathiek. Ik zal hem nog wel tegenkomen.
De stappers vallen stilaan binnen. Bijna allen hebben ze gehavende voeten met compeedplakkers en ingetapete voeten, kuiten of knieën, een scenario dat me in gedachten terugbrengt naar Roncevalles, de 1ste stop na St. Jean Pied de Port op de Camino Frances. De slaapzalen waren daar precies getransformeerd in een veldhospitaal naast het slagveld. Een doordringende kamfergeur van de gesmeerde zalfjes en het overgrote deel van de pelgrims murw geslagen, voeten vol windels en pleisters Dit ten gevolge van hun oversteek van de Pyreneeën. Maar goed, het is hier plat. De kans op kwetsuren verminderd in grote mate.
Dat is het voor vandaag. Nu ga ik wat boodschappen doen zie en eens kijken of ik een betaalbaar soupeetje kan regelen. Ainsi soit-il !
Fotokes volgen wat later.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten